FR
 
STARTPAGE Blogs
 
 
Een mislukte carrière in HR is geen geschikte adelbrief om lifecoach te worden
published by , on 04/01/2015

Door Guido Everaert (blogger, columnist, (web)copywriter & storyteller)

De verleiding is erg groot om het in het belachelijke te trekken. Ik mag dat niet doen en zal proberen om mijn natuurlijke neiging om goedkope succesjes te scoren niet de bovenhand te laten halen.

Ergernis is zoals steeds een goede motor. Mensen van mijn leeftijd, die hebben in de meeste gevallen een boeiend, niet altijd foutloos en redelijk rechtlijnig parcours afgelegd in het leven. In mijn geval is dat eerder bochtig en hobbelig geweest, met hier en daar serieus oponthoud in het traject. Om niet te zeggen dat ik al eens rechtsomkeer heb moeten maken.

Dat heeft me er niet van weerhouden om verder te werken, soms met de moed der wanhoop. Redden wat er te redden valt en kleiner terug opbouwen. Tegen beter weten in soms, maar altijd vanuit een soort luciditeit. Die luciditeit heeft twee gevolgen. Enerzijds word je er robuuster door, anderzijds krijgt je hele handelen en doen een licht cynisch tintje. Bovenal -en dat is in veel gevallen een probleem –  zorgt die luciditeit er ook voor dat je je problemen binnenskamers houdt. ‘Fake it till you make it, niet lullen maar breien, nobody likes a loser, etc, etc…’

Instituten en clinics bij de vleet

En ik weet niet of het een tijdsgegeven is of iets anders maar de laatste tijd schijnt dat niet meer te (mogen) lukken. Of liever, een aantal mensen vind dat ik ‘me moet openen, en me kwetsbaar moet durven opstellen’. En het stoort mij dat ze zoiets menen te moeten vinden naar aanleiding van een borrel of een vluchtig gesprek. Ik heb mijn leven meer dan redelijk op de sporen en ik ben bezig met de opkuis. En toch. Er loopt een soort van wezens rond – nu meer dan vroeger – die vinden dat dat niet zo is. Oh gruwel, ze vinden zelfs dat ‘ik er moet over praten, dat ik er iets mee moet doen…’

Ik zal ze gemakshalve onder één noemer samenbrengen, wel wetende dat ik er daarmee een aantal tekort doe. Mindfulness, lifehacking, mental coach, motivatie experts, lichaamstaalconsulenten en, waarom niet, wat NLP hier en daar, kortom de ‘lifecoaches’.  Miljoenen hits op Google als je er eentje zou nodig hebben. Een groeiende industrie aan opleidingen en vormingen. Instituten en clinics bij de vleet.

Ik heb al twee keer – op aanraden van goedmenende vrienden – met zo’n mensen gepraat. Diepgaand, echt wel. Een keer tijdens mijn scheiding en één keer na een zware professionele ‘dip’.  Geen prutsers. Degelijke, intelligente mensen. Onveranderlijk kwamen we beiden tot de conclusie dat het aan mij niet besteed is. Wegens voldoende inzicht in het eigen functioneren en ook mijn disfunctioneren in groepen, mocht u denken dat ik dat vergeet. Ik weet dat zoiets pretentieus klinkt, het is zo niet bedoeld.

Verouderde visie

Maar als je tegenwoordig tijdens nieuwjaarsrecepties en sociale uitjes geconfronteerd wordt met iets wazigs en halfbakken, dat zichzelf presenteert als life coach en uiteindelijk niet veel meer doet dan jou gebruiken als projectiemateriaal voor de eigen zieleknopen, dan wordt het mij te veel.  Want dat is er aan ‘t gebeuren. Het wordt teveel als een mogelijke carrière uitweg gezien, als die in ‘t slop zit. ‘dan word ik wel life coach…’

Noem het een verouderde visie, maar net zoals ik niet echt geloof hecht aan consultants van vooraan in de twintig, wegens te weinig toetsing van de theorie aan de praktijk, geloof ik ook niet dat er life coaches kunnen zijn van die leeftijd.
Ik denk niet dat een mislukte carrière in HR een geschikte adelbrief is om dat soort initiatief te gaan ontplooien. Niet dat het  geen basis zou kunnen zijn, integendeel. Maar het ruikt mij net dat ietsje teveel naar ‘vanuit jezelf meevoelen hoe ‘de andere ik’ met jou interageert, weet je wel?’ Over loslaten, en je eigen plek opeisen, want ook jij hebt recht op… ‘

Ik weet dat ik er een karikatuur van maak. Dat is niet mijn fout, dat ligt bij de vele geestelijke kwakzalvers die menen een slaatje te moeten slaan uit de ontreddering van anderen, op basis van de eigen ervaringen. Zo werkt het niet.  Het is voer voor professionals, als het al nodig zou zijn. Ik heb meer baat aan de keiharde en niet altijd even vriendelijke adviezen van vrienden, mensen die me kennen. Maar dat zal aan mij liggen.

(Dit opiniestuk verscheen oorspronkelijk in De Morgen)

Post a reaction

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Comments are welcome in English, French or Dutch. Only reactions by authors who have stated their full name and e-mail address will be published. No mention of e-mail addresses will be made on the website. We only require them to enable us to contact the writer of the reaction should this prove necessary. HRMblogs.com reserves the right to delete reactions that are not in conformity with the general conditions and code of behaviour of this website.

recent reactions
 
poll

    Should an employer facilitate the practice of the Ramadan at the workplace?

    View Results

    Loading ... Loading ...

 
 
categories
 
archive
 
Disclaimer

Everything posted on this website/blog is the personal opinion of the individual contributor and does not necessarily reflect the view of BizInfo/HRMblogs or its clients, nor the author respective employer or clients.