FR
 
STARTPAGE Blogs
 
 
Eén telefoontje
published by , on 26/09/2013

Door Saskia Van Uffelen (CEO van Bull)

Een van onze consultants, ik noem hem Johan, was die ochtend niet komen opdagen bij de klant waar hij werkte. Een hartfalen, bleek snel. Op slag dood. Verdomme toch. Johan was nog geen 40, niemand in zijn omgeving was voorbereid op zo’n plots afscheid.

Ik was uit mijn lood geslagen door het overlijden. Ik was zijn leidinggevende, zeker, maar was nog meer getroffen als collega, als medemens. Het deed me stilstaan bij de relativiteit van de dingen, en bij mijn verantwoordelijkheid als bedrijfsleider. Wij draven maar door in ons competitief microklimaat, wij kijken zelden achterom, hebben dagelijks geen tijd voor zingeving en reflectie. Neen, groei, en winst en meerwaarde zijn onze doelen. En dan sterft Johan.

Als ondernemer laden we de rugzakjes van onze werknemers elke dag vol met ballast. Met doelstellingen en opdrachten, financiële doelstellingen, verbetertrajecten en vooruitzichten. Altijd maar meer en beter. We rekken ze uit, als elastieken, onder druk van concurrentie en crisis, onder druk van eigen doelstellingen en die van de aandeelhouders. Omdat we niet anders kunnen, omdat dat nu eenmaal de economische realiteit is. En dan sterft Johan.

Het is zo’n moment dat ik besef dat we de grenzen bereikt hebben. Dat we niet kunnen blijven almaar meer vragen, eisen, verlangen van onze mensen. Iedereen is moe, de reserves zijn opgebruikt. De economische crisis heeft veel gevergd van het menselijke kapitaal. De momenten om te recupereren zijn schaars, want de stakeholders en aandeelhouders verlangen een blijvend positief verhaal, ook in moeilijkere tijden. En dan knapt de elastiek.

Ik wilde iets doen voor Johan. Even de tandwielen stilleggen en stilstaan. Op de presentatie van de kwartaalcijfers voor het personeel heb ik één minuut stilte gevraagd. Op het scherm een grote foto van Johan. Verder geen grote verklaringen, geen huldebetoon, alleen maar even de stilte. Stilstaan. En dan gebeurde er iets. Alle collega’s gingen spontaan opstaan. Zonder uitzondering en zonder voorafgaande afspraak. In een spontane golf van solidariteit, in een eengemaakt besef van de kwetsbaarheid van het leven. Een intens moment van reflectie over waar we mee bezig zijn.

Het moment zal me altijd bijblijven, mijn hele loopbaan lang, Het was zo’n moment waarop alles samenkomt, in één groot besef dat we ook maar kleine, kwetsbare wezens zijn. Met slechts één batterij, waar we het maar mee moeten doen, die we niet keer op keer kunnen opladen. En dat we ons dus maar beter niet druk maken in kleinigheden, maar beter zoeken naar een manier om de druk en de stress op een gezonde manier te beheren. Want back to business moeten we allemaal.

Er zullen altijd telefoontjes blijven komen, zoals dat over Johan. Momenten van afscheid en stilstaan, in elk bedrijf, en elke gemeenschap, in elke tijd. Maar bij elk telefoontje zal ik me de vraag blijven stellen: hebben we de grenzen bereikt?

(Deze tekst verscheen eerder in De Tijd)

Post a reaction

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Comments are welcome in English, French or Dutch. Only reactions by authors who have stated their full name and e-mail address will be published. No mention of e-mail addresses will be made on the website. We only require them to enable us to contact the writer of the reaction should this prove necessary. HRMblogs.com reserves the right to delete reactions that are not in conformity with the general conditions and code of behaviour of this website.

recent reactions
 
poll

    Should an employer facilitate the practice of the Ramadan at the workplace?

    View Results

    Loading ... Loading ...

 
 
categories
 
archive
 
Disclaimer

Everything posted on this website/blog is the personal opinion of the individual contributor and does not necessarily reflect the view of BizInfo/HRMblogs or its clients, nor the author respective employer or clients.