FR
 
STARTPAGE Blogs
 
 
Lessen uit de ‘affaire’ Bellens
published by , on 28/03/2012

Door Xavier Baeten (directeur van het Vlerick Reward Centre)

Eerste leerpunt: werp ook een blik op de structuur en de vorm van de verloning in plaats van alles samen te gooien.

Sinds een paar jaar worden ook bij ons kranten en nieuwsberichten bij de nieuwe lente ‘opgefleurd’ met cijfers over de verloning van topmanagers. Enige vorm van (gezonde?) jaloersheid blijkt ons niet vreemd te zijn. In schril contrast lezen we in de kranten volgende commentaar van jeugdvrienden van Vincent Kompany op zijn salaris van meer dan 7.000.000 euro per jaar: “We gunnen het Vince.” Stel je voor dat we dat zeggen van een CEO… Blijkbaar liggen amusement en sport (al de maatschappelijke kosten berekend van geweld tijdens topmatchen?) iets makkelijker dan het CEO-schap.

Laat ons nog even doorgaan op het Belgacomverhaal en op de verloning van Didier Bellens, en laat ons een paar leerpunten formuleren.

Wat blijkt? Zijn totale vergoeding voor 2010 bedroeg 2.561.455 euro (vergelijkbaar met 2011; we richten ons op 2010 omdat het verloningsrapport over 2011 nog niet is goedgekeurd en we het niet konden terugvinden op de Belgacomwebsite). Dat betekent echter niet dat hij dat bedrag heeft kunnen bijschrijven op zijn rekening. Dat bedroeg ‘slechts’ 1.650.754 euro. Waarom? Een kleine 500.000 euro is toegekend onder de vorm van aandelenopties. Daarop moet de heer Bellens meteen belastingen betalen. In het geval de koers van het Belgacomaandeel zou dalen, gaan deze 500.000 euro in rook op. Daarnaast is ongeveer 100.000 euro gestort in de groepsverzekering. Eerste leerpunt: werp ook een blik op de structuur en de vorm van de verloning, in plaats van alles samen te gooien.

Dividend voor de staat

Als we dan even inzoomen op de bonus van Bellens, dan zien we dat die bepaald wordt door drie zaken: het financieel resultaat, de ‘care and ease’-indicator (is een indicator van klantenservice en klantentevredenheid), en de ’employee loyalty index'(geeft een beeld van de werknemerstevredenheid). In de afgelopen jaren hebben we honderden jaarverslagen voor onze ogen zien passeren en we kunnen zeggen dat Belgacom een van de weinige bedrijven is die behalve met de zuiver financiële maatstaven ook rekening houdt met klanten- en werknemerstevredenheid voor de bepaling van de bonus. Tweede leerpunt: heb oog voor de prestatie-indicatoren die de variabele verloning bepalen. Enkel financiële indicatoren opnemen kan leiden tot een kortetermijngerichtheid waarbij de belangen van de andere belanghebbenden uit het oog verloren worden.

En dan nog iets: was het niet zo dat Bellens wordt geroemd voor het stabiele dividend waarmee hij jaarlijks de staatskas voedt? Als het goed is, keurt de algemene vergadering op 18 april het voorstel goed om een dividend van 394.334.900 euro uit te keren aan de overheid. En ik wil er ook nog even aan herinneren dat de verloning van Bellens is herbekeken naar aanleiding van zijn (veelbesproken) herbenoeming in 2009. En daarbij had de overheid toch ook een flinke vinger in de pap?

Wil ik daarmee zeggen dat alles rozengeur en maneschijn is in het land van de verloning van topmanagers? Allerminst. Ik besluit met een paar tips. Ten eerste moeten we opletten dat de marktrealiteit geen marktdictatuur wordt. Met marktvergelijkingen kan men alle kanten uit en ze houden een risico van een opwaartse spiraal in zich. Zeggen dat we bepaalde vergoedingen moeten betalen omdat we anders niemand vinden, is (te) kort door de bocht. Daarom wil ik ervoor pleiten dat bedrijven (en hun remuneratiecomités) omzichtiger tewerkgaan met deze marktvergelijkingen. In dat verband moet bijzondere aandacht besteed worden aan de onafhankelijkheid van de consultant die de salarisgegevens aanlevert. Als die ook andere diensten verleent aan het bedrijf, zou het kunnen dat diens onafhankelijkheid in het gedrang komt.

Ten tweede kunnen we niet voldoende drukken op het belang van een goed functionerend remuneratiecomité. De leden van een dergelijk comité moeten (als team) onder meer over volgende eigenschappen beschikken: technische expertise, leiderschap, strategisch inzicht, en maatschappelijke betrokkenheid. En dat is zeker nog niet altijd het geval. Laat ons echter niet vergeten dat sinds kort de aandeelhouders het verloningsrapport moeten goedkeuren en op die manier ook hun grieven kunnen uiten als ze vinden dat dit comité zijn werk niet goed heeft gedaan.

Ten slotte wil ik pleiten voor een goede transparantie en rapportering. Op die manier moeten de besluitvormers verantwoording afleggen en wordt het debat gevoed. En om nog even terug te keren naar het Belgacomverhaal: ook daar is het de raad van bestuur die beslist over de verloning van de CEO. En laat die nu net voor de helft zijn samengesteld uit bestuurders die door de overheid zijn aangewezen…

(Deze column verscheen eerder in De Morgen)

Post a reaction

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Comments are welcome in English, French or Dutch. Only reactions by authors who have stated their full name and e-mail address will be published. No mention of e-mail addresses will be made on the website. We only require them to enable us to contact the writer of the reaction should this prove necessary. HRMblogs.com reserves the right to delete reactions that are not in conformity with the general conditions and code of behaviour of this website.

recent reactions
 
poll

    Should an employer facilitate the practice of the Ramadan at the workplace?

    View Results

    Loading ... Loading ...

 
 
categories
 
archive
 
Disclaimer

Everything posted on this website/blog is the personal opinion of the individual contributor and does not necessarily reflect the view of BizInfo/HRMblogs or its clients, nor the author respective employer or clients.