FR
 
STARTPAGE Blogs
 
 
Zijwieltjes?
published by , on 01/03/2011

Bij het lezen van een recente column van de Nederlandse hoogleraar Esther-Mirjam Sent over de zijwieltjes van de Nederlandse economie moest ik direct denken aan de voorbije zomer. Toen werd ik terug geconfronteerd met de existentiële vraag: heeft mijn kleinzoon Sid nog zijwieltjes nodig voor zijn fietsje of zou hij het al alleen kunnen? Als bekommerde opa wil je toch voorkomen dat je kleinkind te zwaar valt en pijnlijke schaafwonden oploopt. Maar bepamper ik hem daardoor niet teveel? Sta ik zijn ontwikkeling om zelfstandig te fietsen – al is dat door eens te vallen – niet in de weg? Gaat het om zijn zelfstandigheid of speel ik eerder op mijn “hulpverleningsvermogen”?

Deze ogenschijnlijk goedbedoelde vragen stellen zich niet enkel bij de fietsopvoeding van mijn kleinzoon, maar doen zich ook voor op de arbeidsmarkt. Zijn wij – professionele hulpverleners, intermediairen, HR, bedrijfsleiders – niet nog te veel leveranciers van zijwieltjes omdat dat ons goed uitkomt, omdat dat onze rol bevestigt en in stand houdt? Houden we zo geen gigantische productie van zijwieltjes in stand in plaats van te investeren in koersfietsen-op-maat? Houden we onze (potentiële) medewerkers niet te lang en te vast in de hand zodat ze behoefte blijven hebben aan strikt afgebakende kaders en functies?

Als we deze vraagstellingen loslaten op het activeringsbeleid van werkzoekenden, dan moeten we ons afvragen of we hen nog steeds niet te veel beschouwen als dienstverlenings-afhankelijke klanten. Doen we genoeg om hen bewust te maken van het feit dat zij zelf het stuur van hun loopbaan in handen moeten en kunnen nemen? Richten we onze dienstverlening zo wendbaar en intelligent in dat onze klanten zelf hun producten kunnen kiezen en zichzelf maximaal kunnen gidsen op de arbeidsmarkt? Geven we hen zoals in een reisbureau, een catalogus waaruit zijzelf hun reisbestemming kunnen kiezen in functie van hun (competentie)budget? Houden we sommige werkzoekenden niet te zeer vast in een circuit van tijdelijke arbeid en uitzendarbeid door hen niet te faciliteren in de verdere ontwikkeling van hun talenten en loopbaan? Kortom, wellicht is ons arbeidsmarktbeleid nog te fel bezig met het leveren van zijwieltjes in plaats van het zelfsturingsvermogen van de werkzoekende of kandidaat-werknemer te vergroten.

Wat geldt voor de arbeidsmarkt, geldt ook voor heel wat arbeidsorganisaties. Creëren arbeidsorganisaties vandaag voldoende scharrelruimte voor hun medewerkers zodat dezen zelf verantwoordelijkheden in autonomie kunnen opnemen? Stimuleren bedrijven door hun werkstructuren innovatie en creativiteit? Houden ze hun medewerkers “gevangen” in goed afgebakende functies zodat ze uiteindelijk uitgeblust te vroeg de arbeidsorganisatie verlaten? Is er een duidelijke management- en HR-visie om te werken met zelfsturende teams of vindt het management dit een bedreiging? Hoe kijken de bedrijfsvakbonden naar het scheppen van vrijheidsruimtes voor de medewerkers, hun leden, in functie van aanwezige competenties én passies? Staan zij open voor nieuwe vormen van arbeidsorganisatie of moet alles strikt ingekapseld en gereglementeerd worden? Zijn er m.a.w. niet nog te veel medewerkers die moeten koersen met zijwieltjes?

Dat deze vragen nog moeten worden gesteld, heeft ook veel te maken met onze onderwijscultuur, die het rijden met zijwieltjes koestert. Hoe moeilijk heeft het onderwijs het niet om zich aan te passen aan de nieuwe kennisgolf die van buitenaf via het world wide web het onderwijs overspoelt zoals de kennisgoeroe Jef Staes stelt? Hoe gaan leerkrachten om met leerlingen die soms méér of andere kennis hebben? Gebruikt het onderwijs deze externe leeromgevingen om kinderen en leerlingen progressief leer- en loopbaancompetenties bij te brengen, ondernemingszin en creativiteit aan te moedigen of blijft men de klassieke handboeken als permanente zijwieltjes gebruiken?

Vragen te over… maar als we opschuiven naar een transitioneel arbeidsmarktmodel waar mensen niet alleen langer maar ook anders kunnen werken, dan behoeven deze vragen een “offensief” antwoord. En dat antwoord kan alleen maar zijn: zo vlug mogelijk weg met die zijwieltjes!

Post a reaction

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Comments are welcome in English, French or Dutch. Only reactions by authors who have stated their full name and e-mail address will be published. No mention of e-mail addresses will be made on the website. We only require them to enable us to contact the writer of the reaction should this prove necessary. HRMblogs.com reserves the right to delete reactions that are not in conformity with the general conditions and code of behaviour of this website.

recent reactions
 
poll

    Should an employer facilitate the practice of the Ramadan at the workplace?

    View Results

    Loading ... Loading ...

 
 
categories
 
archive
 
Disclaimer

Everything posted on this website/blog is the personal opinion of the individual contributor and does not necessarily reflect the view of BizInfo/HRMblogs or its clients, nor the author respective employer or clients.