FR
 
STARTPAGE Blogs
 
 
En wat met de vrouwen op de werkvloer?
published by , on 13/12/2010

Door Nele Lijnen (Senator) & Alexander De Croo (partijvoorzitter)

De afgelopen dagen laaide het debat over de positie van vrouwen in het bedrijfsleven weer hoog op. Het stoort ons dat sommigen het debat willen verengen tot  één vraag: moet de overheid al dan niet quota vastleggen voor het aantal vrouwen in de raden van bestuur van privé-bedrijven?  Ook in het recente verleden liet federaal minister van Werk Milquet te pas en te onpas horen dat ze de quota voor vrouwen in de raden van bestuur van beursgenoteerde bedrijven wilde opleggen. De cdH-minister vindt in haar geestesgenote in de Senaat, Sabine de Bethune, een strijdmakker. Quota als deux ex machina voor een gelijke kansenbeleid op de directievloer. Maar wat met die honderdduizenden andere vrouwen op de werkvloer?

Het is juist dat in ruim vier op tien beursgenoteerde bedrijven geen enkele vrouw in de Raad van Bestuur zetelt. En natuurlijk moet dat beter. Maar is dat nu het nieuwe strijdpunt voor al wie met gelijke kansen voor vrouwen begaan is? Gaat dat de loonkloof, het zogenaamde ‘glazen plafond’ en andere onrechtvaardige verschillen tussen mannen en vrouwen de wereld uit helpen? Wij denken van niet. De praktijk leert dat vrouwen aan de top niet noodzakelijk leidt tot meer vrouwen in andere leidinggevende functies. Kijk bijvoorbeeld naar bpost. Daar zwaait al meer dan vier jaar een vrouw de plak in de Raad van Bestuur en toch maakt er geen enkele vrouw deel uit van het directiecomité. Ook al moeten vrouwen in bestuursfuncties zich inspannen om andere vrouwen te laten doorstromen naar de top – het zgn. ‘send the elevator back down’-principe – de idee  dat één maatregel op het niveau van de raad van bestuur automatisch leidt tot meer kansen voor vrouwen op de werkvloer is spijtig genoeg een utopie. Er is veel meer nodig.

Stop dus om het belangrijke debat over gelijke kansen voor vrouwen te verdrinken in een oeverloze discussie over verplichte quota voor raden van bestuur. Je helpt misschien enkele tientallen vrouwen aan een – al dan niet goed betaald – bijberoep, maar je gaat voorbij aan de vragen en noden van vele honderdduizenden vrouwen op de werkvloer. Een hele reeks studies en onderzoeken tonen het aan: de belangrijkste reden waarom vrouwen moeilijker doorstoten of minder verdienen, is dat ze gedwongen worden een keuze te maken tussen zorg en werk. Een keuze die geen enkele vrouw zou mogen gedwongen worden te maken. Laat ons dus in de eerste plaats werk maken van maatregelen die zo’n keuze overbodig maken en de combinatie van zorg en werk gevoelig vereenvoudigen. Maar daar knelt het schoentje: minister Milquet voert liever een symbolenstrijd dan creatief en vernieuwend te willen nadenken over – bijvoorbeeld – een modernisering van onze arbeidsmarkt. En CD&V heeft de leiding van een Vlaamse regering die met oude recepten de wachtlijsten in de kinderopvang niet krijgt weggewerkt.

In Nederland hebben ze het wel begrepen. Daar slaan overheid en bedrijfsleven in de stichting ‘Talent naar de top’ de handen in elkaar. In plaats van zich te verliezen in de quota-discussie levert ‘Talent naar de top’ inspanningen om vrouwen op alle niveau’s van het bedrijfsleven kansen te geven om aan de slag te gaan en door te groeien. Een aanpak waarmee ze vandaag al zo’n 700.000 werknemers bereiken. ‘Talent naar de top’ kiest daarbij resoluut voor een integrale benadering. Het bereiken van de top is het einddoel, maar in plaats van zich door die top te laten verblinden, zet men in op de weg daarnaartoe. Dat doen ze door samen met bedrijven diversiteitscharters op te stellen, maar ook door een strikte monitoring van de deelnemende bedrijven. Door jaar na jaar bedrijven met hun eigen diversiteitscijfers te confronteren, prikkelt ‘Talent naar de top’ zowel bedrijven als de overheid om een creatief diversiteitsbeleid te voeren. Met succes, zo blijkt.

Hoog tijd om ook in ons land een creatief en succesvol diversiteitsbeleid uit te tekenen dat gelijke kansen garandeert voor de boekhoudster die graag wil doorgroeien, de poetsvrouw die kans maakt om ploegbaas te worden en de arts die eraan twijfelt een specialisatie te kiezen die privé voor haar heel belastend is. Zo krijg je een debat over de vraag waarover het moet gaan: hoe neem je de belemmering voor deze vrouwen weg? Een vraag die voor al deze vrouwen zoveel belangrijker is dan het verzekeren van het aantal vrouwen in de raad van bestuur van hun bedrijf.

Nu de juiste vraag is gesteld, kunnen we gepaste antwoorden geven. En die cirkelen allemaal rond de verdeling van zorg en werk. Vandaag speelt het gebrek aan onvoldoende en flexibele kinder- en naschoolse opvang heel wat vrouwen parten om voluit te gaan in hun job. Als de overheid een vrouwvriendelijk beleid echt ter harte wil nemen moet ze dan ook dringend die drempel wegwerken. Dat kan op heel concrete en creatieve manieren. Waarom zou een bedrijf bijvoorbeeld halsstarrig moeten vasthouden aan een bedrijfswagen als extralegaal voordeel als sommige medewerkers misschien meer baat hebben bij huishoudhulp of een bedrag voor kinderoppas?

Zorg en werk combineerbaar maken. Dat is de echte uitdaging van een vrouwvriendelijk beleid. Het stoort ons dan ook dat net die partijen die het hoge woord voeren wanneer het gaat over verplichte quota er zelf niet in slagen hun ministers voldoende kinderopvang te laten voorzien. En nieuwe en vrijere vormen van kinderopvang aan huis, bijvoorbeeld door de uitbreiding van het stelsel van dienstencheques, systematisch blijven afwijzen. In plaats van zich bezig te houden met pseudo-discussies over een klein clubje topvrouwen zouden ze veel beter hun oude gewaden afleggen en samen met ons gaan voor een vrouwvriendelijk beleid dat zich op richt op gelijke kansen voor alle vrouwen. Vooral voor al die vrouwen op de werkvloer.

Nele Lijnen is Senator voor de Open VLD en voorzitter Adviescomité Gelijke Kansen Senaat. Alexander De Croo is Senator en partijvoorzitter Open VLD.

(Deze column verscheen eerder in De Tijd).

Post a reaction

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Comments are welcome in English, French or Dutch. Only reactions by authors who have stated their full name and e-mail address will be published. No mention of e-mail addresses will be made on the website. We only require them to enable us to contact the writer of the reaction should this prove necessary. HRMblogs.com reserves the right to delete reactions that are not in conformity with the general conditions and code of behaviour of this website.

recent reactions
 
poll

    Should an employer facilitate the practice of the Ramadan at the workplace?

    View Results

    Loading ... Loading ...

 
 
categories
 
archive
 
Disclaimer

Everything posted on this website/blog is the personal opinion of the individual contributor and does not necessarily reflect the view of BizInfo/HRMblogs or its clients, nor the author respective employer or clients.