HRMinfo.net (home)   |    blog-aggregation (on HRMinfo.net)   |    contributors   |    contact
 
FR
 
home
 
 
HRM-ers en/in de politiek
published by , on 14/06/2009

In België is de cross over tussen de politieke wereld en het bedrijfsleven erg klein. In sommige landen, van de ons omringende Nederland en Frankrijk in de eerste plaats, is dat anders. HR-professionals die ‘iets’ hebben met politiek zijn bij ons al helemaal dun gezaaid. Voorlopig ten onzent dus geen Mark Rutte-achtige figuur noch een vergelijkbare carrière-move. Rutte is de voorzitter van de Nederlandse liberale partij VVD maar werkte in een vroeger leven tien jaar lang in verschillende personeelsfuncties bij Unilever. Hij begon er in 1992 als verantwoordelijk voor opleidingen en trainingen en eindigde in 2002 als HR-director bij de Unilever-dochter IgloMora. De liberale voorman werd toen voor de VVD staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid in het kabinet Balkenende I.

Maar toch zijn er ook bij ons huidige of ex HR-managers en dito dienstverleners (in de brede zin van het woord, met inbegrip van juristen op het vlak van sociaal- en arbeidsrecht) actief of actief geweest in de politiek. Of in de periferie er van, maar vanuit een onmiskenbaar politiek engagement. Zoals: Peter Leyman, Filip Van Laecke, Filip Watteeuw, Herman Lodewyckx, Jenny Sleeuwaegen, Leo Delcroix, Paul Vangansbeke, Guido Maes, Karel Tirez, Thérèse Deshayes, Luc Luyten,Herman Verwilst, Georges Anthoon, Tony Jossa, Pablo Annys, Dylan Casear, Tim t’ Kint, Pascal de Roubaix, Serge Hubert, Cathérine Gernay, Jos Gavel, Luc De Decker, Marc Ernst en Filip De Saeger. Maar er zijn ook (ex) HR-professionals die een relatie hebben met een politieke figuur: Christian Dirkx (IBM), Greetje Suys en Gie Kauwenberghs (Hay Management Consultants).

Ons overzicht is ongetwijfeld onvolledig maar geeft tocht een vrij volledig beeld van wie wat doet op het snijvlak tussen de HR- en politieke wereld. Het is alvast een, voor zover bekend, uniek overzicht.

Komen niet aan bod: de personen werkzaam in de HR-wereld maar niet als HR-manager of -consultant (bijvoorbeeld als gedelegeerd bestuurder, marketing- of communicatieverantwoordelijke) met een politiek mandaat of dito engagement. Ontbreken eveneens: HR-professionals of -dienstverleners die getuigen of getuigden van een politiek-maatschappelijke overtuiging maar dat niet in partijpolitieke voorkeur of affiliatie lieten blijken. Voor zover bekend zijn hier slechts twee uitzonderingen op: Jos Gavel, de directeur van HR Square en Luc De Decker, de hoofdredacteur van het blad. Zij passeren wel de revue.

Zakenlui die een over- of uitstap maken naar de politiek is in ons land een erg bescheiden fenomeen. Op de christen-democratische baron Paul de Keersmaecker en de socialist (eerder sociaal democraat en het is mij niet bekend of de man vandaag nog lid is van de SP.a) Karel Van Miert na, maakte ten onzent geen enkel politiek zwaargewicht een geslaagde en blijvende switch naar het bedrijfleven.

Parenthesis. Ex bierbrouwer de Keersmaecker (van de gelijknamige brouwerij, producent van de geuze Mort Subite, die aan Interbrew werd verkocht en vandaag deel uitmaakt van het huidige ABInbev) en voormalig burgemeester van de Brabantse gemeente Asse (de familiebrouwerij was in de deelgemeente Kobbegem gevestigd) was volksvertegenwoordiger, lid van het Europees parlement en staatssecretaris (voor landbouw en Europese zaken). Nadien werd hij bestuurder van tal van bedrijven, o.a. van Interbrew/Inbev, KBC, Corona-Lotus (het huidige Lotus Bakeries), Tractebel, Union Minière en  Corgo Consulting (de adviseur voor corporate goverance, die in het verleden voor 50 % eigendom was van Quintessence Consulting en vandaag deel uit maakt van HR-dienstengroep Acerta. Acerta wordt tegenwoordig trouwens geleid door Karl Plasman, de voormalig afgevaardigd bestuurder van Corgo).

Van Miert werkte in tal van kabinetten (o.a. van Sicco Mansholt, een van de eerste Europese commissarissen, Henri Simonet en Willy Claes), was voorzitter van de Vlaamse Socialistische partij (daarvoor vice-voorzitter van de unitaire, Belgische, socialistische partij), kamerlid en Europees commissaris. Sinds hij commissaris af is, is hij bestuurder (geweest) in verschillende bedrijven. Onder meer bij De Persgroep – het bedrijf achter onder meer De Morgen, Het Laatste Nieuws, Dag Allemaal, voor 50% aandeelhouder van de Vlaamse Mediamaatschappij (dat is o.a. tv-station VTM en radiozender Q Music), de Nederlandse krant Het Parool en voor 51 %  aandeelhouder van PCM (de Nederlandse uitgever van de kwaliteitskranten De Volkskrant en NRC Handelsblad) – Agfa Gevaert, Philips, Wolters Kluwer, Rabobank, Swissair, Anglo American en Goldman Sachs.

Uiteraard zijn er meer politici die tijdens hun politieke carrière een bestuursmandaat in de bedrijfswereld bekleden of bekleed hebben. Bijvoorbeeld  Mark Eyskens (CD&V) en Annemie Neyts (Open VLD). Er zijn zelf (ex) politici die aan het hoofd van een onderneming staan of stonden. Zoals de VLD-ers Louis Bril en Jacky Buchman, in casu van hun eigen bedrijf. Dat is respectievelijk Carrosserie Bril te Roeselare-Beveren met 150 medewerkers en Buchmann Optical Holding (BOH) dat actief is in 17 landen waaronder in België – onder meer in Kapellen bij Antwerpen.

Ook een aantal ex HRM-ers maakten de overstap naar de grote en minder grote politiek. Het meest recente voorbeeld is Peter Leyman. De ex CEO van Volvo Cars Gent was ooit nog personeelsdirecteur in de onderneming waarvan hij later topman van werd. Na een korte en niet echt geslaagde passage in de politiek, met name bij CD&V (waarvoor hij gedurende minder dan een jaar kamerlid was), is Leymans vandaag CEO van de Vergokan Groep. Dat is een onderneming actief in de productie en distributie van kabeldraagproducten voor elektrische installaties (met hoofdzetel in Oudenaarde en vestigingen in Kruishoutem en Moeskroen).

HRM-ers die doorstoten tot de absolute top zijn zeldzaam, maar bij Volvo Cars is het haast de regel. Leyman was er immers de tweede HRM-er op rij die er CEO werd. Zijn voorganger, Chris Dewulf (de huidige gedelegeerd bestuurde van weefgetouwen fabrikant Picanol ) schopte het ook van personeelsdirecteur tot grote baas. En ook Leyman zijn opvolger als CEO van Volvo Cars, Hans Bogaert, komt uit HRM-rangen. Leyman, een licentiaat economische wetenschappen aan de Rijksuniverstiteit Gent met aanvullende opleiding financiële wetenschappen aan de Vlerick Leuven Gent Management School en een MBA aan de Darden University Virginia USA, was Oost-Vlaams lijsttrekker voor de CD&V tijdens de laatste parlementsverkiezingen. Met 31.575 stemmen behaalde hij een zitje in de kamer. Na minder dan een jaartje gaf hij er de brui aan, politiek bleek niet echt zijn ding. Pittig weetje: Leymans is ook gitarist in de rockgroep Rolling Amazon Band. Drie jaar geleden stond de band op het podium van het Sint Jacobsplein tijdens de Gentse feesten, in kwantitatief opzicht zijn belangrijkste optreden tot hiertoe.

Tijdens die zelfde federale verkiezing van 2007 stond een andere personeelsdirecteur, Filip Van Laecke, op de vijfde opvolgingsplaats van de CD&V senaatslijst. Bij behaalde toen 21.516 voorkeurstemmen. Van Laecke was in die tijd directeur personeel en organisatie van het Wit-Gele Kruis Oost-Vlaanderen. Dat hij desondanks op een politieke lijst stond is verwonderlijk want het is aan de medewerkers van die organisatie verboden om actief aan politiek te doen (een m.i. antidemocratische beslissing). Het verkiezingsresultaat van Van Laecke was echter weinig schitterend als men weet dat tweede opvolger, neofiet Pol Van Den Driessche (ex hoofdredacteur van Het Nieuwsblad en voormalig politiek hoofdredacteur van VTM) 43.204 kiezers wist te bekoren. Ex minister van ontwikkelingssamenwerking Reginald Moreels, op wiens kabinet Van Laecke destijds zijn eerste politieke stappen zette, de nummer dertien op de lijst, kreeg niet minder dan 41.507 bolletjes achter zijn naam.

Van Laecke’s resultaat was des te teleurstellend als men weet dat de man tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van een paar maanden eerder nog CD&V-lijsttrekker was in de Arteveldestad. Hij behaalde 7.158 voorkeurstemmen, zijn partij was toen goed voor 15 % van de stemmen (en acht zetels). De lijst van SP.a-kandidaat burgemeester Daniël Termont (de zittende en erg populaire burgemeester Frank Beke kwam om gezondheidsredenen niet meer op), rijfde 49.265 stemmen ofte 31%  van de Gentse stemmen binnen (goed voor 17 zetels). Desondanks zijn wat teleurstellend aantal stemmen kwam Van Laecke toch in de gemeenteraad terecht. Hij werd er CD&V-fractieleider. Maar omwille van de onenigheid binnen die fractie, een tweespalt die aan de oppervlakte kwam tijdens de stemming over het dragen van een hoofddoek door het stadspersoneel gooide hij de handdoek in de ring als fractieleider. Van Laecke was voor zo’n verbod en enkel belangrijke CD&V’ers, waaronder Anne Martens, de dochter van voormalig premier Wilfried Martens, tegen. Vandaag is Van Laecke enkel nog gemeenteraadslid. En werkt hij als directeur van het kabinet van minister van justitie Stefaan De Clercq. Daarvoor was hij kabinetssecretaris van diens voorganger Jo Vandeurzen.

De aanvoerder van de Oost-Vlaamse Groen ! lijst voor de verkiezingen van 7 juni (voor het Vlaamse parlement), Filip Watteeuw, mag tegenwoordig dan wel geen HR-professional mee zijn, maar in het verleden was hij dat wel. Met name in het Elisabethziekenhuis in Sijsele. Hij was er personeelsverantwoordelijke. Zelfs vandaag heeft Watteeuw nog iets vandoen met HR: hij is lector personeel & organisatie aan de Arteveldehogeschool in Gent. Watteeuw  is ook fractieleider van Groen ! in de Gentse gemeenteraad. In de Gentse gemeenteraad heeft Groen ! zes zetels en behaalde tijdens de laatste gemeenteraadsverkiezingen 12% van de stemmen. Dat is een sterke score want amper één procentje minder dan in het historische Groen!- bastion Antwerpen.

De Gentenaar Filip Watteeuw is trouwens niet de enige docent HRM die actief is bij Groen! Dat is ook het geval voor Herman Lodewyckx, docent ethiek & HRM aan de Katholieke Hogeschool Kortrijk. Van opleiding is Lodewyckx  filosoof. Let wel: verwar de Oostendenaar Herman Lodewyckx niet met zijn Limburgse naamgenoot en consultant/coach op HR-vlak. Die laatste geniet enige bekendheid als publicist (hij is auteur van twee boeken: ‘Het organisatiedilemma. Genietbare en doeltreffende bedrijven en organisaties’ uit 1996  en ‘Betrokkenheid en meedenken in organisaties en politiek’ uit 2001) en als de bedenker van het Integrale Organisatieconcept en het ZBH-model (ZBH  staat voor: zien, oordelen, beslissen, handelen).

De Oostendenaar Herman Lodewijckx kwam tijdens de laatste gemeenteraadsverkiezingen op voor Groen! in Oostende. Hij behaalde er 200 stemmen (zijn partij 2.893, 827 meer dan in 2000), niet genoeg voor een zitje in de gemeenteraad. Maar Lodewycks is in de koninggin der badsteden voor Groen ! vandaag waarnemend lid van de raad van bestuur van Toerisme Oostende en, ten persoonlijke titel, ondervoorzitter van de Stedelijke Raad voor Ontwikkelingssamenwerking. De socialisten, met voormalig SP.a-voorziter en ex minister Johan Vande Lanotte als kopman, behaalden in de Oostende de absolute meerderheid: 25%, goed voor 20 zetels.  Tijdens de vorige legislatuur was Lodewyckx lid van het Oostendse OCMW. Herman Lodewicks is ook lid van de politiek raad van Groen!

Nog een groene HR-professional is Jenny Sleeuwaegen. Ze stond tijdens de recente Vlaamse verkiezingen op de Brabantse Groen !-lijst op de achtste plaats. Deze dame, die ook in Sint-Pieters-Leeuw gemeenteraadslid is voor de groene partij, werkt als HR-specialist bij GEA Pharma Systems – Courtoy in Halle. Mevrouw Sleeuwaegen behaalde 1687 stemmen. Dat is niet onaardig als men weet dat de lijsttrekker 4877 gekleurde bolletjes achter zijn naam kreeg en dat kandidaat nummer  drie en zeven minder voorkeurstemmen kreeg dan de groene HR-professional.

Groen scoort trouwens erg goed onder HRM-ers. Dat blijkt uit een onderzoek van een paar jaar gelden, uitgevoerd door het toenmalige hrm.net. Onder deze beroepsgroep haalde het toenmalige Agalev procentueel gezien aanzienlijk meer stemmen dan onder het geheel van de bevolking. Dat was ook het geval bij de marketeers.

Weinigen weten dat de CD&V-er Leo Delcroix, de ex-partijsecretaris van de toenmalige CVP en tevens gewezen minister van defensie, van 1979 tot 1983 personeelschef was van de brouwerij Alken. In die hoedanigheid maakte hij de overname door BSN (Groep Danone), de sluiting van Zulte en de fusie met de brouwerij van Waarloos mee. Delcroix, van oorsprong een leraar antieke cultuur (Latijn en Grieks), werkte ook nog als assistent en docent arbeidsrecht (KU Leuven en het Provinciaal Hoger Handelsinstituut van Hasselt) en als docent personeelsbeleid (Vormingsinstituut Hasselt).

Senator Bertie Croux, een toenmalig Limburgse CVP’er die een zitje had in het Europees Parlement, zorgde er voor dat Delcroix aan die job bij Alken geraakte. Zelfs in het prille begin van zijn loopbaan was Delcroix dus al bedreven in het regelen van zaakjes, vooral die waar hij zelf beter van werd.

Bij brouwerij Alken, die kort nadien overgenomen werd door Kronenbourg (van de voedingsholding BSN Gervais Danone; tegenwoordig is ze eigendom van Scottish & Newcastle) heeft voormalig personeelsdirecteur Delcroix niet bepaald diepe sporen of een overweldigende indruk nagelaten. De zware herstructurering met ruim 300 afvloeiingen begin de jaren tachtig handelde hij af zoals elke personeelsdirecteur met een gebrek aan creativiteit en maatschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel dat zou doen: zonder staking door royaal met brugpensioenen te strooien. Na enkele jaren verhuisde de voormalige leraar naar het Verbond van Kristelijke Werkgevers (VKW), een organisatie waar trouwens nog HRM-ers uit voortkwamen (Bert Vermeiren, ex IBM, Lernout & Hauspie, Real Software en tegenwoordig consultant/headhunter) of naartoe trokken (Rony Hoebeke, voormalig HR-manager van Corona Lotus, het huidige Lotus Bakkeries – vandaag eveneens consultant).

Een toenmalige collega van Delcroix op de personeelsafdeling van Alken vertrouwde me ooit het volgende over de man toe: “hij had, zacht gezegd, zo zijn eigen stijl. Delcroix was eigenlijk een manipulator, iemand die de mensen gebruikte voor zijn eigen, al dan niet politieke, doelstellingen.” Een ex-klasgenoot (aan het Sint-Michielscollege van Brasschaat): “Toen al was het duidelijk dat hij het ‘ver’ zou brengen. Hij had een toomloze en niets ontziende ambitie. Hij nam het ook niet nauw met de regels, probeerde altijd de kantjes af te lopen. Men kon er donder op zeggen dat hij vroeg of laat tegen de lamp zou lopen.” Wat gebeurde (zie verder).

In 1995 werd Delcroix met een niet onaardige score verkozen voor het Vlaams Parlement. Kort nadien werd hij bovendien gemeenschapssenator. Als senator werd hij verkozen tot quaestor van de Belgische Senaat en hervormde hij de administratie van deze instelling. In 1999 verliet hij de actieve politiek en stapte hij in het bedrijfsleven. Tijdens zijn politieke loopbaan werd Delcroix gerekend tot de rechterzijde van de CD&V. Hij trok meermalen het cordon sanitaire rond het toenmalige Vlaams Blok in twijfel, wat hem niet in dank werd genomen door zijn partij die besturen met het Vlaams Blok uitsloot (en dat trouwens nog altijd doet met diens ‘vervelde’ maar in essentie de zelfde gebleven opvolger Vlaams Belang).

Desondanks hij de actieve politiek vaarwel zei, blijft Delcroix volgens insiders een zekere, weliswaar erg beperkte,  invloed uitoefenen op zijn partij. Vandaag is hij actief binnen de Limburgse Reconversie Maatschappij (LRM) en bij de Universiteit Hasselt. Op zakelijk vlak is hij vooral bedrijvig in China. Hij heeft in Peking een zakelijk kantoor, heeft een website over zaken doen in China (www.chinareference.eu) en geeft, met de hulp van de Chinese overheid, een succesvol wekelijks, Engelstalige, e-zine uit dat naar eigen zeggen verzonden wordt naar 700.000 e-mail adressen in Europa.

Tijdens zijn politieke loopbaan kwam Delcroix een paar keer in opspraak, onder meer wegens Vlaamse postbodes die in het zwart zijn villa in Frankrijk gingen opknappen. Die postbodes hadden daarvoor één jaar verlof zonder wedde genomen. Als gevolg van de onthulling daarvan van door het weekblad Humo nam hij ontslag als minister van landsverdediging.

Voor zijn rol in de milieuboxen-affaire werd Delcroix in 2003 door de correctionele rechtbank in Hasselt schuldig bevonden. Op 30 juni 2004 werd hij door het Hof van Beroep vrijgesproken, maar enkel omdat de feiten verjaard waren. Delcroix werd verdacht van en in eerste instantie veroordeeld voor valsheid in geschriften (wegens een geheime schenking van Plascobel aan de CVP, de voorganger van de CD&V). Hij kreeg 10 maanden cel met uitstel en een boete van 7.436 euro plus ontzetting uit zijn burgerrechten.

Zijn naam blijft ook onlosmakelijk verbonden aan de zogenaamde Atoma-schriftjes waarin hij geheime deals noteerde. Zijn gelobby en betrokkenheid bij allerlei schimmige zaakjes leverde hem de bijnaam mister fixer op.

In het verleden was er minstens één HRM-er die tijdens zijn loopbaan actief aan politiek deed: Paul Vangansbeke, voormalige personeelsdirecteur van Bekaert Zwevegem en nadien zelf corporate HR-director van de groep (voor Jan Verhennen, die het schrijverschap  – onder het pseudoniem Axel Bouts – aan een HRM-job koppelde. Verhenne is inmiddels ook al enkel jaren met pensioen). Vangansbeke verliet Bekaert in 1987. Hij was een VU-er die na het uiteenvallen van die partij de progressieve strekking ID en nadien diens opvolger Spirit toegenegen was. Of hij vandaag aanhanger is van SLP, de Sociaal Liberale Partij van Geert Lambert en min of meer de legitieme erfgenaam van het ter ziele gegane Spirit, is onbekend. Vangansbeke was gedurende tal van jaren niet enkel burgemeester van Kuurne maar ook kamerlid. Eigenlijk was hij twee keer burgemeester: in de periode 1964 – 1970 en tijdens de legislatuur 1994 – 2000. Zijn laatste mandaat vervulde hij dus toen hij als weg was bij Bekaert. Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen kwam de nu 77-jarige Vangansbeke niet meer op.

Nog een HRM-er, nu eigenlijuk management consultant maar nog steeds werkzaam op HR-vlak, die opkwam bij de recente gemeenteraadsverkiezingen is Öztürk Taspinar. Taspinar was consultant bij Hudson/De Witte Morel waar hij echter slechts zestien maanden (van oktober 2004  tot 2006) aan de slag was. Daarvoor was hij HR-verantwoordelijke en attaché op het kabinet van de tot ontslag gedwongen staatssecretaris Anissa Tamsamani.

Hij stelde zich bij de laatste gemeenteraadsverkiziengen kandidaat in Lier, op de lijst ‘Lier Leeft’ geleid door Els Van Weert, toenmalig staatsecretaris voor duurzame ontwikkeling en sociale economie en ondervoorzitter van het toenmalige Spirit. Taspinar stond er op de achtste plaats en behaalde het derde beste resultaat: 553 stemmen en meteen een zitje in de gemeenteraad. De lijst kreeg 15% van de Pallieters achter zich, goed voor 5 zetels. Lijsttrekker Van Weert kreeg 1132 voorkeurstemmen. Taspinar , die momenteel werkzaam is bij Accenture, heeft op verschillende kabinetten gewerkt. Op dat van Els Van Weert na, allen van socialistische huize: Anissa Tamsamani (de na persrevelaties over gesjoemel met jaar cv tot ontslag gedwongen staatssecretaris), Kathleen Van Brempt  en Frank Vandenbroucke.  Op het kabinet van Vandenbroucke was hij HR-verantwoordelijke en attaché. Het is onduidelijk of Taspinar vandaag daadwerkelijk SP.a-lid is. Zijn stemadvies voor de verkiezingen van 7 juni via Facebook bevatte op Els Van Weert na (die in Antwrpen lijstduwer is voor SLP voor het Vlaams Parlement) echter enkel SP.a-kandidaten.

Guido Maes, voormalige HR-manager en tegenwoordig consultant, wettenschappelijk vorser aan de universiteit Leuven en tevens betrokken bij Flanders Synergy (een taskforce die zich over de kwaliteit van de arbeid en sociale innovatie buigt en opgezet is door Frank Vandenbroucke), stond in 1994 op de gemeentelijke SP.a-lijst – toen nog SP geheten –  in Herent bij Leuven. Hij werd niet verkozen en kwam nadien bij geen enkele verkiezing nog op. Maes, een licentiaat in de rechten, werkte in het verleden als HR-manager of -director bij onder andere Brouwerij Haacht, Air Products, Canon, Groep S en Electrabel. Hij is ook de auteur van het boek  “De kracht van Human Resources – modellen voor een geïntegreerde HRM-aanpak’ en bereidt momenteel een doctoraat voor aan de universiteit Leuven (promotor: professor Geert Van Hootegem) over ‘Macht en politiek bij veranderingen in organisaties’. Als alles goed gaat, is dat doctoraat eind dit jaar klaar.

Karel Tirez zette zowat twee jaar geleden een punt achter zijn politieke activiteiten. Tirez is directeur competentiecentra Oost-Vlaanderen bij de VDAB (daarvoor was hij er verantwoordelijk voor de online-diensten). Hij was tot vorig jaar schepen in de Oost-Vlaamse gemeente Lebbeke. Tirez werd in 1994 voor het eerst verkozen als gemeenteraadslid op de CVP- lijst. Zes jaar later stond hij op de liberale VLD-lijst (de voorganger van de huidige Open VLD) en sleepte een schepenzetel uit de brand. In een lokaal conflict – eigenlijk een heuse soap – die gekend staat als de ‘affaire Brusselmans’ koos Tirez resoluut de zijde van de in diskrediet gevallen en onder andere wegen vermeende fraude aangeklaagde gemeentebeambte Karin Brusselmans. De aanlacht tegen, eigenlijk pesterij van, Brusselmans, was een onderdeel van een weinig verheven lokale strijd binnen de meerderheid in het algemeen en de VLD in het bijzonder. Brusselmans was lid van de VLD (ze stelde zich trouwens ooit kandidaat als partijvoorzitter).  De VLD maakte deel uit van de meerderheid in de gemeente. Tirez werd om zijn recalcitrante houding uit de VLD-fractie gestoten en verloor zijn bevoegdheden als schepenen. In oktober 2006 sleepte hij samen met onder andere Luc De Wael en Karin Brusselmans (waartegen de klacht op een sisser afliep en wiens administratieve schorsing door voogdijminister Marino Keulen ongedaan is gemaakt) met de lijst Plus drie zetels in de wacht. Desondanks stapte Tirez na de verkiezing uit de politiek en de gemeenteraad. Naar eigen zeggen omdat hij vanuit de oppositie maatregelen ‘diende’ te bestijden die hij eerder, vanuit de meerderheid, mee had beslist en soms zelf vormgegeven. Tevens had hij zijn buik vol van de politiek spelletjes en de weinig constructieve polarisatie tussen oppositie en meerderheid die de Lebbekense politiek al jarenlang verziekt. Zijn dochter Stefanie nam op gemeentelijk vlak de fakkel van haar vader over. Andreas, zijn zoon, is een van de spilfiguren, ook als ‘ideoloog’, van Liberales. Dat is een onafhankelijke, progressief georiënteerde, denktank binnen de liberale beweging die geleid wordt door Dirk Verhofstadt – de broer van Guy.

Ook zijn er HR-professionals die niet echt een politiek mandaat bekleden of bekleed hebben, maar toch een functie, minstens gedeeltelijk, te danken hebben aan ‘de politiek’. Met andere woorden: in politiek vaarwateren zitten (of zaten), politiek ‘steun’ genieten (of genoten).

Een voorbeeld hiervan is Thérèse Deshayes, manager compensations & benefits bij Unilever Belgium en lid (en voormalig ondervoorzitter) van de Raad van Bestuur van de VRT. Ze werd voor deze functie voorgedragen door de VLD. Ze was de eerste vrouw in de geschiedenis van de openbare omroep die tot ondervoorzitter werd verkozen. De voorzitter van de VRT was in het verleden al wel een vrouw: VUB-professor hedendaagse geschiedenis en voormalig rector van deze universiteit (1994-2000) Els Witte, in de periode 1988-1994.

Luc Luyten, tot vorig jaar HR-director bij De Post en eerder in de zelfde functie werkzaam bij Siemens Atea, UCB en Interbrew – in deze twee laatste bedrijven zelfs op wereldvlak – was van 2000 tot 2002 als expert-adviseur ‘modernisering overheidsdiensten’ verbonden aan het kabinet van premier Verhofstadt. Dat betekent echer niet dat Luyten als liberaal mag beschouwd worden. De tijd dat een partijlidkaart een voorwaarde is om op een kabinet aan de slag te kunnen is (gelukkig) al lang voorbij. Volgens intimi is Luc Luyten trouwens een christen-democraat. Dat deze voormalige voorzitter van de Vereniging van personeelsdirecteurs (de VDP) en ex HR-manager van het jaar (in 1991, toen hij bij Siemens Atea werkte – wat hij trouwens achttien jaar lang deed), opdook op het toenmalige kabinet Verhofstadt heeft alles met het toeval te maken. Meer bepaald met een ontmoeting met Luc Coene tijdens de uitreiking van de ‘manager van het jaar’-prijs. Coene, vice-gouverneur van de Nationale Bank van België, was destijds kabinetchef van Verhofstadt. Dat kabinet zocht iemand die zich zou bezig houden met de modernisering van de overheid – hét stokpaardje van Verhofstadt (België moest immers een modelstaat worden). Coene en Luyten, die elkaar niet persoonlijk kenden, geraakten op het event aan de praat en van het ene kwam het andere. Niet in het minst omdat Luyten toen disponibel was want kort ervoor de bons gekregen had bij Interbrew.

Sinds zijn ommetje langs het kabinet van Verhofstadt is Luyten erg goed thuis in het (semi) politiek milieu. Zijn aanstelling als HR-director van De Post had daar veel mee te maken. Maar ook zijn relatie met CEO Johnny Thijs die hij nog kende van uit beider hun Interbrew-tijd. Als Luyten vandaag onder meer als consultant werkzaam is voor de VRT heeft dat wellicht ook te maken met zijn netwerk in (semi) overheids-kringen. Wellicht is hij ook daarom door SD Workx aangetrokken als bestuurder.

Maar Luyten begeeft zich ook in andere middens, meer bepaald in nogal selecte zakelijke sociëteiten. Want hij is lid van het Nea (Nieuw Economisch Appel) van baron Paul Buyse. Het Nea houdt het midden tussen een debatclub (al ligt het niveau van de debatten niet altijd even hoog, zoals blijkt uit een onluisterende reportage van journalist Jan Puype in zijn boek ‘De elite van België’), netwerk en denktank en telt enkel ronkende namen onder haar leden: onder meer Marc Van den Abeelen (Vlaams VLD-parlementslid en burgemeester van Aartselaar, tevens voorzitter van de Antwerpse WTC-club en ex-topman van de Hoge Raad voor Diamant), Stany Boone (voorzitter van het businessangels-netwerk BAN Vlaanderen en broer van Karel van Lotus Bakeries), Hugo Ceusters (belangrijk vastgoedman uit Antwerpen), Luc De Decker (voorzitter van de Antwerpse Rechtbank van Koophandel), Jacques de Greef (ex gedelegeerd bestuurder van Aquafin, nu aan de slag bij Tractebel), Pierre Marcharis (gedelegeerd bestuurder van VPK Packaging Group), Kris Peeters (vroeger voorzitter van Unizo, nu Vlaams minister van openbare werken en leefmilieu) en Koen Bouckaert (Strategy and business Development Director Vandemoortel-dochter Alpro). Pittig weetje: ook Nathalie van Ypersele (voluit: de Strihou), de hoofdredacteur van het maandblad Bizz (een uitgave van Roularta) en dochter de kabinetschef van de koning (Jacques van Ypersele de Strihou) is lid van het NEA.

Behalve Luyten zijn of waren tevens de volgende HR-professionals lid van Nea: Marc Embo (ex Claessens outplacement dat door Coutts werd opgekocht en op zijn beurt door Right werd ingepalmd, ontwikkelde nadien het concept van skill-pooling dat nu door de semi-publieke HR-dienstverlener ascento wordt aangeboden) en Guy Destriles (headhunter Egon Zehnder). In het verleden was ook Luc Hanssens lid van Nea. Niet de topman van Hanssens & Partners, een HR-adviseurbureau dat zich toelegt op evaluatie van medewerkers en competentiemanagement en veelvuldig werkzaam is voor de federale en Vlaamse overheid, maar de gelijknamige consultant van koppebsneller Egon Zehnder International die samen met o.a. Johan Vandendriessche (managing partner KPMG) en Herman De Bode (partner  McKinsey) het controversiële Warande-manifest ondertekende. Luc Hanssens van Hanssens & Partners is dan weer lid van de Rotary en volgens de doorgaans goed geïnformeerde De Standaard-journalist Pascal Dendooven ook van de loge. Het is ongetwijfeld deze laatste connectie die er destijds toe bijdroeg dat Hanssens & Partners vlot aan de bak kwam in de periode van de Copernicus-hervormingen. Die werden immers op de rails gezet door de eveneens Gentse franc-maçon Luc Van den Bossche. De toenmalige minister van Ambtenarenzaken en Modernisering van de Openbare Besturen is lid van de Gentse obediëntie Labyrint die deel uitmaakt van de Grootloge van België.

Luyten is niet de enige HRM-er die ooit op een kabinet vertoefde. Eerder/hier boven kwam Öztürk Taspinar (ex Hudson/De Witte Morel, nu werkzaam bij Accenture) al ter sprake. Dat deed ook Herman Verwilst, de voormalige Fortis-topman en zelfs gedurende korte tijd (van 11 juli 2008 tot 27 sep 2008) CEO van de voormalige Fortis-groep waarvan de Belgische bankactiviteiten, zoals bekend, onlangs door BNP Parisbas werden overgenomen. Verwilst is dan wel nooit een echte HRM-professional geweest, hij was bij Fortis in de periode dat hij Chief Operating Officer en deputy CEO was binnen de raad van bestuur verantwoordelijk voor human resources (en ook Risk, IST, Operations, Legal & Compliance en Facility and Purchasing).

Voor hij het bankwezen betrad in 1992 en benoemd werd tot voorzitter van de raad van bestuur van ASLK Holding, toen nog een overheidsbedrijf, was Verwilst van 1988 tot 1991 kabinetschef van socialistisch economieminister Willy Claes. Hij was ook gedurende korte tijd (1991-1992) socialistisch senator. Minder bekend is dat Herman Verwilst een van de ondertekenaars was van ‘Het signaal’, een oproep tot progressieve frontvorming en dito politiek dat in 1996 werd gedaan door de in 2005 overleden progressieve VU-politicus (stapte nadien over naar Spirit) Maurits Coppieters en het toenmalige socialistisch parlementslid Norbert De Batselier (werd later voorzitter van het Vlaams Parlement en is tegenwoordig directeur van de Nationale Bank). En nog minder geweten is dat Verwilst in het verleden (tot 2003) lid was van het beschermcomité van de vzw Trefpunt. Die vzw, van links-progressieve signatuur, organiseert onder meer de activiteiten tijdens de Gentse feesten aan het Sint Jacobs-plein en Beaudelopark. Sinds zijn terugtreden als CEO van de inmiddels niet meer bestaande Fortis-groep nam de economist Verwilst terug de draad op van zijn academische carrière. Herman Verwilst behaalde een doctoraat in de economie aan de Universiteit van Gent (1970) en een Ph.D. in Monetary Economics aan de Johns Hopkins University in de VS (1974). Voor hij kabinetschef werd, was hij twee jaar als econoom werkzaam voor het Internationaal Monetair Fond (IMF).

Benevens Öztürk Taspinar en Herman Verwilst, werkten ook Tony Jossa (ex Telenet nu consultant) en Georges Anthoon (Axa) voor hun HR-carrière op één of meerder ministeriële kabinetten.

De jurist van opleiding (universiteit Leuven) Georges Anthoon begon zijn carrière, vrij toevallig, als adviseur van toenmalig SP-voorzitter Karel Van Miert op het gebied ‘institutionele hervormingen’. De jonge licentiaat in de rechten Anthoon (afgestudeerd in 1978) had zijn thesis gemaakt over de zogenaamde Egmont- en Stuivenbergpacten. Deze twee akkoorden vormden de basis voor de latere Belgische staatshervorming. Ook had Anthoon meegewerkt aan een themanummer van Jura Falconis, het tijdschrift van de faculteit rechten van de universiteit Leuven. Dat was volledig gewijd aan de Belgische institutionele problematiek. Van Miert had dat gelezen en bood Anthoon een job aan. Later ging Anthoon aan de slag bij het SEVI, de toenmalige SP-studiedienst. Nadien werd hij assistent staatsrecht (VUB) en nog later ging hij aan de Leuvense balie aan de slag.

Anthoons HR-carrière kende pas in 1985 een aanvang, bij Shell Research. Daarna werkte hij op HR-vlak achtereenvolgens bij AIB-Vinçotte, Coopers&Lybrand en Belgacom. Bij de telecommaatschappij gaf hij vorm aan het grootschalige change management programme PTS (Peopl Teams & Skills) wat in de afvloeiing van 6.300 medewerkers voorzag en de herplaatsing en ‘herscholing’ van 6000 personeelsleden. Sinds april 1999 is Anthoon aan de slag bij Axa, als directeur HR, interne communicatie en facilities. Vorig jaar krijg hij ook de integratie van de 1600 Winterthur-medewerkers op zijn bord.

Tony Jossa, de voormalig vice president HR & organisation bij Telenet en ex verantwoordelijke sociale relaties en executive VP HR bij Belgacom en vandaag consultant, heeft net als Anthoon (Axa) en Luyten (De Post) eveneens een kabinetsverleden. Deze licentiaat in de rechten, in 1978 afgestudeerd aan de universiteit van Leuven (samen met Georges Anthoon – zie hier boven; later zou Jossa Anthoon, die toen bij AIB/Vinçotte werkte, naar Belgacom halen), startte zijn loopbaan als ‘conflict administrator’ bij de verzekeringsmaatschappij L’étoile (nu onderdeel van AG Insurance, het voormalige Fortis Insurance). Vanaf 1979 werkte hij als jurist bij de RTT (de toenmalige openbare telefoonmaatschappij). Tussen 1988 en 1991 was hij kabinetsmedewerker van de socialistische ministers van post & telecommunicatie, eerst onder Freddy Willockx en nadien onder Marcel Colla.

Op die kabinetten werkte hij mee aan het decreet over de autonome overheidsbedrijven, toen beter bekend als de zogenaamde ‘telecomwet’. Dat decreet maakte onder meer de privatisering van de RTT en diens omvorming naar een  nv van openbaar recht mogelijk. In 1991 keerde Jossa in de functie van human relations & juridisch directeur en als lid van het directiecomité terug naar de RTT. Weinig later zou die haar naam veranderen in Belgacom. In 1995 werd hij er algemeen directeur human relations. Nadat Jos Libert in 1999 bij Belgacom opstapte, werd Jossa er zijn opvolger als group  human resources manager. (Over dat ontslag van Libert doen er trouwens verschillende versies de ronde.  In tegenstelling tot de meest courante is hij er niet gedwongen maar vrijwillig vertrokken nadat hij de toenmalige CEO, wijlen John Goossens, eerder reeds drie maal zijn ontslag had aangeboden. Naar eigen zeggen van Libert botsten de constante manoeuvers van een paar leden van het Directiecomité met zijn persoonlijke waarden op het vlak van ethiek en integriteit.)

Maar amper enkel maanden later werd hij op zijn beurt vervangen door William Mosseray, het voormalige hoofd van Turbo (een van Belgacoms vier change management-programma’s). Weinig later dook Jossa dan op bij Sabena – om de plaats in te nemen van Hilde Burie. Mosseray, vandaag Vice President International van de Enterprise Business Unit van Belgacom (hij rapporteert aan Michel De Coster, Executive
Vice-President van die BU), bleef trouwens niet lang in die HR-stoel zitten: hij werd vrij snel opgevolgd door Astrid Delathouwer. Die is vandaag nog steeds de nummer één op HR-vlak van de Belgacom Group (en lid van het directiecomité, het Belgacom Management Committee – BMC). Mosseray werd ooit getipt als mogelijke opvolger van John Goosens, maar dat werd, zoals gekend, niet hij maar de Didier Bellens (die van mediagroep RTL komt).

Bij Belgacom was Jossa onder meer verantwoordelijk voor het reorganisatieproject PTS (People, Teams & Skills). Vervolgens werd hij in 2001 Executive Vice President Human Resources bij de Sabena Group & AMP. Om dan na het faillissement van de luchtvaartmaatschappij aan de slag te gaan bij Telenet. Mede omwille van zijn kabinetperiode wordt Jossa een SP.a-etiket opgekleefd. De Morgen wist een vierrtal jaar geleden echter te melden dat zijn relatie met de socialistische partij tegenwoordig sterk bekoeld is. In De Belgacomedie, een onthullende boek over het wel en wee van Belgacom tijdens de periode van topman Bessel Kok, beschrijft Le Soir-journalist Philippe Berkenbaum Tony Jossa als “briljant, uitgekookt, intelligent en rechtschapen”. De Morgen schilderde hem ooit als “overlever” af.

De eerste politieke outing van Pablo Annys, international HR business partner en verantwoordelijk voor de sociale relaties bij Barco (daarvoor talent acquisition & development manager Alcatel-Lucent Belgium – Region North en acht jaar als consutltant werkzaam bij CPM), dateert van de gemeenteraadverkiezingen 2006. Hij kwam toen in Brugge op voor SP.a, stond op de veertigste plaatst op de lijst en haalde 616 van de 20.028 stemmen die aan SP.a/Spirit-lijst gegeven werden. Deze 34-jarige psycholoog houdt zich bij de SP.a in Brugge achter de schermen bezig met debat (Brugs forum), afdelingswerking (dagelijks bestuur) en beleid (wonen, uitgaan, lokaal zilverplan, …). Bij de recente Europese verkiezingen kwam hij andermaal voor SP.a op, als vierde opvolger. Hij behaalde op die plaats 11.039 voorkeurstemmen.

Jurist Dylan Casear, gespecialiseerd in arbeidsrecht en werkzaam bij advocatenkantoor De Broeck – Van Laere – Van Camp – Coopman  (daarvoor o.a. bij Marx Van Ranst Vermeersch & Partners  en Lawfort), is, strikt gezien, geen HRM-er maar toch mag hij in dit overzicht niet ontbreken. Een echte Fremdkörper in het vak is hij nu ook weer niet. Casaer is voormalig federaal volksvertegenwoordiger voor de SP.a en stond tijdens de laatste gemeenteraadsverkiezingen op de vierde plaats van de SP.a/Spirit-lijst in Aalst. Hij haalde er 1798 voorkeurstemmen wat hem andermaal een zitje in de gemeenteraad oplevert. En een schepenambt: als schepen van Personeel, Cultuur, Integratie en Emancipatie. Casaer, die van 1995 tot 1998 nationaal voorzitter van de jongsocialisten, het huidige ‘Animo’, was, had daarvoor – sinds 2000 – ook al zitting in de gemeenteraad. Hij kwam in 2004 het parlement na de overstap van parlementslid Daan Schalck naar Ernst & Young. Casaer houdt er ook een blog op na.

In Affligem voerde ex VU gemeenteraadslid en interim HR-manager Tim t’ Kint tijdens de laatste gemeenteraadsverkiezing als onafhankelijk kandidaat de Vlaams Belang-lijst aan. T’ Kint is momenteel, op tijdelijke basis, verbonden aan Technum – Tractebel Engineering. Daarvoor was hij onder meer HR-manager van de call centra Sitel, IP Global Call en KI Partners, alsmede van ASB-Sicom Interim (het huidige Atoll Interim) en consultant bij Randstad.

In de aanloop naar de verkiezingen van 2006 probeerde hij een Affligems kartel te smeden van N-VA, Vlaams Belang en een aantal onafhankelijken die zich verzameld hadden onder de noemer ‘Leefbaar Affligem’. Dat project werd echter in die vorm door N-VA afgeketst. Uittredend en huidig gemeenteraadslid ‘t Kint haalde als onafhankelijk kandidaat en lijsttrekker van de Vlaamse Belang-lijst 967 stemmen, bijna een verdubbeling ten opzichte van vorige keer. Hij werd in 1994 voor het eerst verkozen op een Volksunie-lijst. Van 1997 tot 2000 was hij schepen van Openbare werken, Cultuur en Jeugd – eveneens voor de VU. Bij het uiteenvallen van de VU in 2001 werd hij lid van de N-VA. En zat dan ook namens die partij in de gemeenteraad. Nadat de N-VA niet wilde meestappen in het ‘Leefbaar Affligem’-verhaal en verkoos om kartel te vormen met de CD&V zette hij zijn gemeentelijk politiek engagement verder als ‘onafhankelijke’ kandidaat van ‘Leefbaar Affligem’ op de Vlaams Belang-lijst. Tim ’t Kint zetelt samen met Chris Troch voor Leefbaar Affligem in de gemeenteraad. Van samenwerking met Vlaams Belang is er, naar eigen zeggen, vandaag geen sprake meer. Ze was enkel in functie van de gemeenteraadsverkiezingen. “We hebben tegenwoordig niet meer banden met die partij dan met pakweg LDD of CD&V”, aldus ‘t Kint.

Naar verluidt was zijn rabiate aversie voor (de in opspraak gekomen –zie verder) burgemeester Guns daar het belangrijkste, motief toe. Op die Vlaams Belang-lijst stonden nog andere onafhankelijke kandidaten, onder meer Chris Troch die zich in 2000 van de VLD-lijst van zittend burgemeester Leo Guns afscheurde en met een eenmanslijst een gooi naar een zetel deed. Dat mislukte en ook Troch was later ‘onafhankelijk’ kandidaat  van ‘Leefbaar Affligem’ op de Vlaams Belang-lijst.

Vorig jaar  kwam het beleid van Guns onder vuur te liggen van de pers (onder meer in Humo) en het gerecht. Het leverde de gemeente Affligem de naam van ‘Charleroi aan de Dender op’. De heisa had als gevolg dat Guns moest passen als nieuwe burgemeester. Hij werd, voor twee jaar, opgevolgd door partijgenoot Yvan ’t Kint – familie van Tim. Na vier jaar wordt Yvan ’t Kint opgevolgd door acteur Walter De Donder, alias kabouter Plop uit de gelijknamige VTM-serie. Een gegeven dat Geert Hoste inspiratie bood voor zijn nieuwsjaarsconference (“dat gelooft men niet in het buitenland: in België kan een kabouter burgemeester worden”).

Er zijn ook enkel politici waarvan de partner werkzaam is in de HR-wereld. Christian (Chris) Dirkx, program manager European HR Service Centre bij IBM Belux (en daarvoor, van 1998 tot 2007 HR-leader), is in dat geval. Dirkx is gehuwd met CD&V-politica Sonja Becq. Becq is ook geen onbekende in syndicale kringen want voor haar politiek mandaat was ze werkzaam bij de studiedienst van het ACV en nadien zelf ondervoorzitter de christelijke vakband. De licentiate in de rechten en criminologe Becq was ook advocate en secretaris-generaal van het KAV (Katholieke Arbeidsvrouwen). Becq, die ooit zelf personeelsdirecteur was van Familiehulp (dienst voor gezinszorg met meer dan 2000 personeelsleden), zetelde van 1995 tot 2006 in het Vlaams Parlement. Sinds juni 2008 is ze federaal volksvertegenwoordiger. In de kamer is ze voorzitter van de commissie Handels- en economisch recht; ondervoorzitter van de commissie sociale zaken en plaatsvervangende lid van de commissie volksgezondheid en de commissie justitie.Desondanks stond ze ook tijdens de voorbije Vlaamse verkiezingen op de Brabantse CD&V-lijst. Ze behaalde, als twaalfde kandidaat, 3941 voorkeurstemmen. Van 2006 tot 2008 was ze adjunct-kabinetschef bij Vlaams Minister-president Leterme voor de domeinen welzijn, gezondheid, gezin en de Vlaamse rand. Eerder was ze al werkzaam op het kabinet van toenmalig Premier Jean-Luc Dehaene.

Tot vorig jaar was mevrouw Becq eveneens gemeenteraadslid in Meise.  Vandaag is ze er voorzitter van het OCMW. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2008 behaalde ze 1217 voorkeurstemmen. Haar echtgenoot, HR-director Christian (Chris) Dirkx, is lid van B-plus. Dat is een drukkingsgroep die het Belgische federale staatsmodel genegen is en ijvert voor de verstandhouding tussen de gemeenschappen in dit land. De vereniging telt zowel tricolore ‘Belgisisten’ van de oude stempel als progressieve en zelf linkse medestanders in zijn midden. Ook baron Paul Buysse (zie hoger), die utstekende relaties heeft met het hof, is lid van B-plus.

Gie Kauwenberghs, general manager European key clients bij consulting-bedrijf Hay Group (tot voor kort  managing director van Hay Belgium), is eveneens een HR-professional wiens echtgenote politica is. Hij is immers getrouwd met Ingrid Pira, de Groen !-burgemeester van de Antwerpse gemeente Mortsel. Pittig weetje: ook zijn moeder stond ooit op een Agalev-lijst (Agalev is de voorloper van Groen!).

De 51-jarige Kauwenberghs is een industrieel psycholoog die in 1982 afstudeerde aan de Universiteit Leuven. Na zijn burgerdienst bij Caritas – als pacifist was hij uiteraard dienstweigeraar – en een korte periode als ‘entrepreneur’ (hij had zijn eigen opleidingsbedrijfje), begon hij zijn loopbaan als HR-consultant in 1986 bij het toenmalige Jouret Management Center. In 1994 werd hij er managing director voor België. Met het goedvinden van oprichter Jean-Marie Jouret loodste hij het bedrijf de Right-groep binnen en werd managing director voor de Benelux van Right Management Consultants. Hij bracht in die functie de overname van Claessens in België en van ADC in Nederland tot een goed einde en bevond zich nadien aan het hoofd van een 60-koppige Benelux-equipe. Na de overname van Coutts door Right in 2002 ging hij voor Right op Europees niveau werken. In december 2004 stapte hij over naar Hay Group, waar hij director business solutions werd voor de EMEA-zine. In augustus 2005 kwam daar de verantwoordelijkheid bij voor Hay Belgium en sinds enige tijd is zijn Europese functie ook wat anders ingevuld en benoemd (zie supra).

Ingid Pira, zijn echtgenote, is licentiate criminologie. De eerste jaren van haar loopbaan werkte ze met moeilijk opvoedbare kinderen. Die job combineerde ze met freelance-journalistiek, onder andere voor de krant De Morgen. Omdat ze niet langer voltijds wilde werken (om meer tijd in te kunnen besteden aan haar gezin en eerste kind – een dochter), reageerde ze in 1989 op een advertentie in een krant voor een halftijdse functie als persverantwoordelijke bij Agalev (de voorloper van Groen!). Zonder er toen lid van te zijn. Gaandeweg geraakte erg geïnteresseerd in de ideeën van die partij en in de politiek in het algemeen.  Ze werd lid en bleef persverantwoordelijke van Agalev tot 1999. En toen ging alles heel snel. In 1997 werd ze gemeenteraadslid in Mortsel, in 2000 vroeg Agalev-Mortsel haar om de lijst te trekken voor de gemeenteraadsverkiezingen. In 2001 werd Pira onverwachts burgemeester van de gemeente waar ze geboren en getogen is.  De coalitie die ze leidde bestond uit CD&V, Agalev en VU en maakte onder ander van de verkeerssituatie en – veiligheid een prioriteit. Dat leidde tot een moedig en doortastend, maar regelmatig erg gecontesteerd, beleid. Vooral in de aanloop tot en tijdens de laatste gemeenteraadsverkiezingen werd er met scherp op haar persoon(lijk) geschoten. Maar tegen alle verwachtingen in haalde ze als lijsttrekker van het kartel Groen!-sp.a/Spirit 2287 voorkeurstemmen en werd opnieuw burgervader. De huidige coalitie, die behalve het vernoemde kartel ook nog uit CD&V en N-VA bestaat, gaat verder in de ingeslagen weg en maakte van mobiliteit en verkeersveiligheid andermaal een prioriteit. Om de polarisatie tegen haar persoon en Groen! te counteren, werd beslist de controversiële dossiers rond ruimtelijke ordening aan twee schepenen van andere partijen toe te bedelen. Zo moet duidelijk worden dat het beleid geen persoonlijke zaak van Groen! of Pira is maar het werk van en gedragen door een (eensgezinde) ploeg.

Een derde HR-professional die via de partner gelieerd is met en goed thuis in de politieke wereld is Greetje Suys. Al is mevrouw Suys eigenlijk een ex HR-professional. Tot vorig jaar was ze bij SD Worx business development manager voor de overheidssector (wat gezien haar connecties in dat millieu, uiteraard geen toeval was). Voordien werkte ze bij de VDAB.  Greetje Suys is de partner van Luc Van den Bossche. Van Den Bossche (SP.a) is onder meer voormalig federaal minister van ambtenarenzaken (in die hoedanigheid de geestelijke vader van de fameuze Copernicushervorming)  en tegenwoordig bestuurder bij BIAC en bij HR-dienstverlener Arisnso. En de papa van Freya (wiens moeder Bracke heet en, in tegenstelling tot de geruchten gèèn familie is van de gelijknamige VRT-journalist met het vlinderdasje).

De Gentenaar ex advocaat Luc Van den Bossche, die in zijn jonge jaren bekend stond als erg links (net geen revolutionair) – terwijl hij lid was van het socialistische partijbureau schreef hij doorwrochte marxistisch getinte artikels in Links (het toenmalige weekblad van de uiterst-linkse, bijwijlen ietwat trotskistische, stroming binnen de socialistische partij) – liet vorig jaar in Humo de naam van zijn levensgezel Greetje vallen; een informatie waarmee hij tot dan erg discreet omsprong. In dat Humo-vraaggesprek outte hij zich ook als wijnliefhebber (“Greet en ik drinken ook graag een goed glas wijn”). Zijn ongewone openhartigheid brachten hem in dat interview zo ver om ook toe te geven s’ morgen sojamelk te drinken. De ontboezemingen kunnen blijkbaar niet op ten huize Van den Bossche-Suys want eerder onthulde mevrouw Suys in één van haar zeldzame interviews dat haar partner een heuse knuffelaar is. Van den Bossche was, zo blijkt uit Humo, in zijn jeugd blijkbaar niet enkel een barricadespringer – wat hem siert (het enige probleem is dat daar vandaag weinig of nets meer van te merken valt) – maar ook nog een niet onaardig dichter.

De toenmalige ‘jonge Turk’ Van den Bossche  publiceerde in zijn tijd, zo blijkt uit de revelatie van/in Humo, niet enkel politieke, wereldverbeterende, traktaten maar ook poëzie. Dat deed hij onder de nom de plume Paul Desson. (Saillant weetje: ook Marleen Vanderpoorten, de huidige voorzitter van het Vlaams parlement, heeft een verleden van rebel en dichter.) ‘Jonge Turken’ was het troetelnaampje/epitheton ornans van de generatie strijdlustige, voor die tijd binnen de partij ongewoon ‘linkse’ socialisten, die de SP – toen nog Belgische Socialistische partij (BSP) –  wilden omvormen/vernieuwen en daar trouwens behoorlijk in slaagden. Behalve Van Den Bossche behoorden ook Karel Van Miert, Norbert De Batselier, Freddy Willocks en Louis Tobback tot de die generatie binnen de BSP en later SP.

Pascal de Roubaix, een Franstalige consultant en coach op HRM-vlak die opereert vanuit zijn bedrijfje ‘Citerium’, was van 1981 tot 1995 volksvertegenwoordiger voor (en secretaris-generaal van) het toenmalige mini-partijtje UDRT-RAD. De Union Démocratique pour le Respect du Travail- Respect voor Arbeid was een Belgische rechts radicaal-liberaal partijtje, die zich inschreef in de zogenaamde poudjadistische traditie, die een kort leven beschoren was en weinig electorale aanhang kende. Enkel in Brussel zas ze voldoende populair om twee legislaturen lang een volksvertegenwoordiger naar het parlement te kunnen sturen. In 1987 kwam er communautaire heibel bij UDRT-RAD en de voorzitter van de Vlaamse vleugel van de partij stapte over naar het Vlaams Blok.

Enkele maanden geleden dook de Roubaix op bij de Brusselse sectie van Lidé, het partijtje dat is opgezet door Rudy Aernoudt. Samen met nog een paar andere (leidende) leden van de Brusselse afdeling werd de Roubaix echter uit de partij gezet na onthullingen door Resistances.be over zijn extreem-rechtse verleden. Zo heeft hij onder meer meegewerkt aan een publicatie (Le cri du citoyen) waarin regelmatig racistische artikels verschenen. Zij naam staat zelfs onder een betwistbaar artikel. De Roubaix heeft de aantijging echter ontkent maar echt overtuigend is zijn uitleg niet.

Een tweede Franstalige HRM-professional en eveneneens dienstverlener, die voor zover bekend, iets met politiek heeft, is Serge Hubert. Deze voormalige HR-director (en verantwoordelijke voor institutionele communicatie) van het CRH (Cente Hospitalier Regionale) La Citadelle van Luik is vandaag managing partner van het HR-advieskantoor ‘Progress Associates International’ (gevestigd in Brussel). Hubert heeft, volgens diverse bronnen, niet enkel goede relaties met de PS-federatie van Luik (waar hij woont) maar ook met diverse topfiguren en zelf met Elio Di Ruppo. Het is onduidelijk of hij ook effectief een lidkaart van de Franstalige socialistische partij.

Serge Hubert richtte in 1991 HR-adviesbureau Optimal Company op. Dat werd in 2000 overgenomen door KPMG (nadat eerder een aangekondige overname van CPM uit Melle onverwachts werd afgeblazen). Na de acquisitie van de consulting-divisie van KPMG door Unisys in 2003 verliet Hubert – en tal van andere anciens van KPMG (onder meer Aad Boot, die naar het inmiddels failliete Antwerpse HR-adviesbureau Abyzco tok). Hubert publiceerde in 2005 het lezenswaardige boekje ‘Le malentendu des human ressources’ . Dat kreeg in de Nederlandstalige media, HR-vakmedia en andere, echter weinig of geen aandacht kreeg. Hubert is ook bestuurder van de “Société régionale wallonne du Transport” (Waalse Gewestelijke Vervoermaatschappij). Vorig jaar lag hij aan de basis van de oprichting van een soort denktank met betrekking tot wat het, terminologisch ietwat onzorgvuldig of alleszins weinig courant, ‘people governance’ noemt. Deze ‘denktank’ bestaat vandaag als dusdanig niet meer, maar in de plaats is er de stichting Epegon (European People Governance Network) gekomen.

Een beetje een geval apart is Cathérine Gernay, een naam die maar bij een beperkt aantal HR-ers een belletje zal doen rinkelen. Het politiek engagement van deze Franstalige dame is niet partijpolitiek maar, vooral, Europees. Zo is ze, onder meer, lid van de raad van bestuur van de Europese denktank Friends of Europe. In het verleden, was ze ook actief bij de prestigieuze European Round Table of Industrialists (ERT), een club die de belangrijkste Europese captains of industry verenigt.

Maar mevrouw Gernay, die een licentiaats- en doctoraatsdiploma in de economie aan UCL behaalde en onderzoekswerk deed aan de Harvard Business School, beschikt niet enkel over een imposant netwerk van hoge en gerenommeerde, politieke en zakelijke, relaties. Haar curriculum is niet minder indrukwekkend.

In het verleden was Cathérine Gernay onder meer secretaris generaal van Fabrimetal (het huidige Agoria), corporate communication director bij Recticel Group (in die zin dus de voorganger van Jan De Moor, de huidige HR-director van de groep die tevens verantwoordelijk is voor corporate communications en voor investor relations) en hoofd van het international departement van de voormalige holding ‘Société Generale de Belgique/Generale Maatschappij van België’. In de eerste helft van de jaren tachtig was ze economisch adviseur van de toenmalige Franstalige liberale vice-premier (en oud Trotskist, net als huidige Vlaams vice-premier Frank Vandenbroeke) Jean Gol – oorspronkelijk ‘Golstein’ geheten.

Vandaag is Gernay, vanuit haar managementvennootschap GRC Conseil, zelfstandig adviseur op het vlak van European affairs/lobbying en corporte-communicatie. Daarnaast is ze, sinds twee jaar, voor een periode van 6 jaar, aangesteld als lid van de raad van bestuur van de NMBS-holding (de in 2006 opgerichte houdstermaatschappij Infrabel die  de maatschappij verantwoordelijk voor de infrastructuur van de spoorweg en de eigenlijke vervoermaatschappij NMBS controleert). Ook is Cathérine Gernay vice-voorzitter van de Federale Raad voor Duurzame Ontwikkeling . Ze is ook als adviseur verbonden aan het Itinera-instituut, de prestigieuze sociaal-economische denktank die geleid wordt door Marc De Vos (professor sociaal recht universiteit Gent en tevens  raadgever bij advocatenkantoor Lontings & Partners).

Tussen 1999 (de oprichting) en 2002 (de ontbinding, bij vereffening) was ze echter als partner verbonden aan Evolution Management Search Consultants. Dit kantoor legde zich toe op executive & governance trust services: executive search, coaching, succession planning, management appraisal en organizational design.  Het kantoor was gevestigd in Brussel maar had, naar eigen zeggen, een antenne in zowel Nederland als London. Naast Cathérine Genay bestond het Evaluon-team uit Guy Beaumont (ex-Blagden Packaging en KPMG), Marc van der Erve (ex-KPMG en Digital Nederland), William Romeyn (ex-Coporate Psychologist International -CPI in Nederland en Canada) en Dian van Leeuwen (onder andere.ex-voorzitter van de Nederlandse liberale partij VVD). Het bureau werd in 2002 gesloten en de firma vereffend. Marc van der Ervan ging solo verder onder de naam Evolution Management.

Het is al wel erg lang geleden maar toch het vermelden waard: Jos Gavel, de directeur van HR Square en Luc De Decker, de hoofdredacteur van het blad waren in de jaren tachtig nauw gelieerd aan de toenmalige communistische beweging in Vlaanderen. Respectievelijk aan de partij en aan de jongerenorganisatie uit die ideologische hoek. Gavel was gedurende meerdere jaren redacteur bij het ondertussen niet meer bestaande communistische weekblad ‘Rode Vaan’ dat uitgegeven was door partij van de zelfde gezindheid. Luc De Decker was in die tijd verbonden aan Graffiti, een jongerenblad uitgegeven door de communistische jeugd.

De volledigheid (en tevens eerlijkheid) gebiedt me melding te maken van het feit dat ondergetekende in de tweede helft van de jaren zeventig tot eind 1979 ook ‘politiek-maatschappelijk’ geëngageerd en actief was. En in die hoedanigheid hoofdredacteur en verantwoordelijke uitgever was van het progressieve jongerenmagazine Kabaal. Dat blad was een publicatie van Rode Jeugd en dKLJ. Rode Jeugd was een onafhankelijke jongerenorganisatie, of probeerde dat toch te zijn, die weliswaar banden had met de toenmalige extreem-linkse ‘maoïstische’ organisatie Amada (Alle Macht Aan De Arbeiders), de voorloper van de huidige Partij van de Arbeid (PvdA). dKLJ, wat staat voor ‘democratische Katholieke Landelijke Jeugd’, was een progressieve/linkse afsplitsing van de KLJ. Nadat enkel vooruitstrevende provinciale KLJ-vrijgestelden, deels om economische redenen maar vooral om politiek-ideologische motieven, in 1976 ontslagen werden, zetten ze een dissidente organisatie op: dKLJ.  Ze kregen daarbij de steun van enkele afdelingen, vooral uit de provincie Brabant. In ’78 sloegen dKLJ en Rode Jeugd de handen in elkaar om een jaar later daadwerkelijk te fuseren. Het is uit ongenoegen met de toenemende Amada-invloed binnen de organisatie en omwille van onder meer meningsverschillen met de dKLJ/Rode Jeugd-leiding over de (redactionele) onafhankelijkheid van het magazine, dat ik in ’79 met de beweging brak.

Op deze link vindt u een afbeelding van een muziekoptreden dat destijds door Rode Jeugd/dKLJ werd georganiseerd. Dat optreden (met diverse punk/rock-groepen van Vlaamse bodem), dat bijgewoond werd door ruim 1000 jongeren, had in oktober 1979 plaats in de Antwerpse handelsbeurs. Het was de afsluiter van een info- en contactdag in verband met ‘democratisering en hervorming van het onderwijs/de scholen’. Die dag werd ook een manifest terzake afgekondigd: Charta 80 (het charter van de schoolier). Het werd mijn laatste activiteit als (leidinggevend) lid van RodeJeugd/dKLJ. Weining later nam ik ontslag, ook als hoofdredacteur van het magazine Kabaal. En schreef me in aan de universiteit (studeerde in 1984 af). Het vervolg valt te lezen op mijn LinkedIn-profiel.

En dan is er, tot slot, ook nog Filip De Saeger. De Saeger is de oprichter en was zaakvoerder van Fides Consulting tot aan zijn meer dan waarschijnlijke frauduleuze faillissement in februari 2008.(Zie Het roemloze en malafide einde van Fides Consulting & Gerechtelijke onderzoeken naar faillissement van en subsidiemisbruik door Fides Consulting gebundeld en door zelfde onderzoeksrechter geleid). Fides Consulting bood destijds HR-diensten aan. Vandaag doet De Saeger dat nog steeds trouwens, onder meer onder de naam Fides Business Group waarvan de website en het URL identiek zijn als dat van het gefailleerde Fides Consulting (dat is trouwens een van de aspecten van de ‘ontdraging van activa’ van de gefailleerde vennootschap dat momenteel onderwerp is van een gerechtelijk onderzoek).

De Saeger is al jaar een dag gekend omwille van zijn extreem-rechtse sympathieën. Dat was echter vooral in beperkt kring het geval. Maar behalve een tekst, eigenlijke een heuse scheldtirade, over Oxfam op de toenmalige Fides-website (een schotschrift dat tot zowat een jaar gelden via het cache-geheugen van Google kon teruggevonden worden en door mij is opgeslagen voordat het totaal onvindbaar werd) waren er geen harde bewijzen over de man zijn extreem-rechts gedachtegoed en dito politieke connecties, meer bepaald met het Vlaams Belang. Tot ondergetekende, in maart 2008, onthulde hij onder andere op communicatievlak tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 hand en spandiensten leverde voor het Vlaamse Belang , de ranzige en tribale exponent van het Vlaams-nationalisme.

In die tekst die lange tijd op de toenmalige Fides-website stond, haalde De Saeger erg demagogisch en gebaseerd op tal van onjuistheden – typische stijlkenmerken van het extreem rechtse discours – uit naar Oxfam. Gesteld werd dat Fides Consulting afziet om geld te storten aan de officiële Tsunami 1212-actie van destijds omdat die zogezegd geld zou weigeren van “bepaalde partijen” – in het meervoud. Die bewering is echter onjuist en de meervoudsvorm een retorisch middeltje om zijn sympathie te verhullen voor de partij die niet bij naam genoemd wordt maar waarvan het overduidelijke is wie bedoeld wordt: Vlaams Belang (ex Vlaams Blok). Want in werkelijkheid werden enkel de giften van het Vlaams Belang (de ‘vervelde’ versie van het voor racisme veroordeelde en door alle democratische partijen en zowat 85 procent van de Vlamingen verworpen Vlaams Blok) geweigerd. Dat deed het 1212-consortium van vijf hulporganisaties, waaronder Oxfam, trouwens niet zo maar: pas nadat het Vlaams Belang op zijn website een expliciete oproep plaatste om niet aan 1212 te geven maar aan een andere, bevriende, organisatie: Volk in Nood. Bovendien beschimpt het Vlaams Belang en zijn quasi identieke voorganger al jaren Oxfam, doet deze respectabele organisatie, in de haar gekende ‘genuanceerde’ stijl, onterecht af als “extreem links” en zelf “marxistisch”.

Binnen het toenmalige Fides Consulting opereerd er een soortement communicatiebureautje, eigenlijk een grafische studio onder de naam GraphiX.  Die entiteit verzorgde in 2006 de Vlaams Belang-campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen in Kruishoutem. De Vlaams Belang-lijst van Kruishoutem werd geleid door Ludo Leen. Deze oud onderwijzer en ex programmamaker is hoofdredacteur van de nationaal webstek van het Vlaams Belang en medewerker van voorzitter Frank Vanhecke. Daarnaast is Leen, samen met nog twee andere van Belangers, ook lid van de raad van bestuur van de VRT. Hij heeft er zitting namens zijn partij. Over de figuur Leen en zijn acolieten lopen de overige leden van de raad en voormalig bestuurder Mary niet hoog op. In een interview (in Knack) suggereerde Mary ei zo na dat de Belangers in de VRT-raad eigenlijk een stelletje randdebielen is deed hij dat iets meer diplomatisch. (Die vergelijking lijkt me echter vooral voor de mentaal gehandicapte medemens een belediging). Feit is dat de betrokkenheid van GraphixX/Fides bij de campagne in Kruishoutem aangeeft dat De Saeger bij het Belang connecties heeft tot in de hoogste regionen.

Maar de extreem-rechtse aanhorigheid van Filip De Saeger dateert al van veel langer. In de jaren negentig, en zeker tot zowat 1995 – de periode toen de partij stukken minder salonfähig was dan vandaag want nog openlijk racistisch (onder meer in haar zogenaamde zeventigpunten-programma; een essentieel element van haar strafrechtelijke veroordeling) – was De Saeger lid van het toenmalige Vlaams Blok, de voorloper van het huidige Vlaams Belang. Diverse, geloofwaardige bronnen, stellen, onafhankelijk van elkaar, dat hij in die tijd in het bezit was van een lidkaart van de partij. Erg verwonderlijk is dat niet, het lag volledig in lijn met zijn vroegere, nog radicalere, extreem-rechtse sympathieën. Het volstaat wat rond te vragen in de streek van Dendermonde, meer bepaald in het gehucht Vlassenbroek van de deelgemeente Baasrode (van waar De Saeger afkomstig is; zijn vader, Alfred, was er politiecommissaris), om talrijke getuigenissen te kunnen optekenen over het feit dat hij als adolescent tijdens zijn scouts-periode (hij was padvinder tot zijn 18 jaar, een leeftijd die bezwaarlijk nog als ‘apenjaren’ kan gelden), een VMO-medestander was. VMO staat voor Vlaamse Militanten Orde en was een onversneden fascistische, paramilitaire, organisatie die in 1981 veroordeeld werd als privé-militie voor geweldplegingen, ontvoeringen, illegale samenkomsten, wapenbezit, aanslagen en vandalisme.

(Die VMO-sympathieën en meer werden onlangs, door een advocaten van De Saeger, tijdens een pleidooi voor de rechtbank, toegegeven.)

Ook kan menig dorpeling zich nog levendig herinneren dat de jonge Filip De Saeger als adolescent losse handjes had en zich zeer vrouwonvriendelijk, om niet te zeggen ronduit seksistisch, gedroeg. Vandaag is dat, volgens diverse getuigen, nog steeds het geval in onder meer huiselijke kring.

De Vlaamse Militanten Orde, de fascistische para militaire militie waarmee Filip De Saeger (maar ook zijn broel Dominiek – zie verder) destijds dweepten, organiseerde, o.a. in de Ardennen, destijds trainingskampen waar gevechtstechnieken werden aangeleerd en hoe met vuurwapens om te gaan. Op het VMO-proces uit ’81 waren er aanvankelijk niet minder dan 109 beschuldigden, maar die werden niet allemaal veroordeeld (om maar te zeggen dat het VMO meer dan een marginaal groepje maloten was). Na de rechtsgang werd de organisatie verboden en ontbond ze zich. Haar leider, Bert Eriksson, ging voor een jaar de cel in. Na zijn vrijlating richtte hij een nieuwe fascistische vereniging op, onder de naam Odal-groep – evenwel met weinig succes. Het Vlaams Blok/Belang kent nogal wat voormalige VMO-ers in haar rangen waarvan sommigen zelf veroordelingen opliepen voor gewelddadige acties. Dat is bijvoorbeeld het geval voor Vlaams volksvertegenwoordiger Pieter Huybrechts (een notoir fascist waarmee ik ooit handhandig in contact kwam).

Ook Filip De Saeger zijn oudere broer Dominiek, die eveneens lid is geweest van de zelfde scoutsgroep uit Baasrode, was in zijn jeugd- en adolescentiejaren VMO-supporter. De scoutsgroep uit Baasrode was in de jaren tachtig tot begin jaren negentig een heus broeinest van rechts-extremisme. Stefaan Van Gucht, huidig voorzitter van het Vlaams Belang in Dendermonde en gemeenteraadslid voor de partij en, volgens insiders ook een ex VMO-er, was er eveneens lid van. Dominiek De Saeger is vandaag behalve hoofdinspecteur bij de Antwerpse politie tevens eigenaar van autorijschool De Schelde in Dendermonde.  Naar buiten toe houdt Dominiek De Saeger zich niet langer met politiek bezig. Tot ongeveer medio de jaren negentig was dat wel het geval. Zo is hij ooit in de steek opgemerkt samen met een plakploeg van het Vlaams Belang. Hij was toen weliswaar niet zelf, op illegale manier, propaganda-affiches aan het aanbrengen maar stond op uitkijk.

———————————————————————————————————-

Kent u nog HR-professionals of – dienstverleners (huidige of voormalige) die ‘iets’ met politiek hebben of hadden en hier boven niet vernoemd werden ? Laat het ons weten via marc.ernst(at)HRMblogs.com

Reactions (1)
  • Filip Van Laecke says:

    Ik vind de vergelijking van mijn voorkeurstemmen met die van mensen als VD Driessche en Moreels niet helemaal opgaan. Pol en Reginald zijn nu eenmaal personen met nationale bekendheid. De ene als gewezen staatssecretaris, de andere als gewezen hoofdredacteur. Het is dan ook maar normaal dat zij een pak meer stemmen achter hun naam kregen dan ikzelf. Een betere parameter waren mijn 7000 stemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen. Procentueel gezien behaalde ik evenveel voorkeurstemmen als bvb. Sas Van Rouveroij en ik behaalde meer stemmen dan Guy Verhofstadt. Maar dit vind ik nu niet zo belangrijk. Het is goed dat er eens iets wordt geschreven over de link HRM en politiek. Want dit is m.i. nooit eerder gebeurd of tenminste niet zo uitvoerig. Ik sta zelf versteld van het aantal personen die vanuit de HRM-wereld hun weg gevonden hebben naar en in de politiek. Ik wist niet dat we met zovelen waren.

    Filip Van Laecke (Gemeenteraadslid CD&V-Gent)

Post a reaction

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Comments are welcome in English, French or Dutch. Only reactions by authors who have stated their full name and e-mail address will be published. No mention of e-mail addresses will be made on the website. We only require them to enable us to contact the writer of the reaction should this prove necessary. HRMblogs.com reserves the right to delete reactions that are not in conformity with the general conditions and code of behaviour of this website.

recent reactions
 
poll
    What do you consider the biggest advantage of HR analytics?

    View Results

    Loading ... Loading ...

 
 
categories
 
archive
 
Disclaimer

Everything posted on this website/blog is the personal opinion of the individual contributor and does not necessarily reflect the view of BizInfo/HRMblogs or its clients, nor the author respective employer or clients.