FR
 
STARTPAGE Blogs
 
 
Met de top van de socialisten is weinig mis. Met de basis daarentegen..
published by , on 18/03/2009

De SP.A verkeert in half comateuze toestand, aldus Walter Pauli in De Morgen van 18 maart laatsleden.  De SP.A. heeft zich kapot geregeerd en is op die manier de band kwijt met de gewone man.  Daarenboven heeft de lange beleidsperiode ervoor gezorgd dat er niet langer sprake is van een linkse visie laat staan een project.  De problematiek van de SP.A. wortelt in een bredere identiteitscrisis van links.  Maar een benchmark met andere Europese landen leert dat deze crisis hier gemiddeld diepere sporen heeft nagelaten.  Er zijn weinig landen waar de socialistische politieke beweging zo weinig stemmen haalt.  In deze bijdrage willen we graag enkele elementen aan het debat toevoegen.

Het is opvallend dat de meeste analyses van de problematische situatie bij de SP.A zich uitsluitend richten op de partij zelf.  De oorzaak van het falen wordt dan gezocht bij het te lang aan de macht zijn van de partij waardoor mettertijd de echte linkse koers uit het oog verloren is of een verkeerde human resources politiek waardoor jong talent te vroeg opgebrand werd.  Mijn analyse is enigszins anders.  Ik denk dat de SP.A. geen gebrek aan visie kan worden verweten.  Het probleem is dat deze niet gedragen werd door de bredere socialistische beweging.

Werk is traditioneel een belangrijk socialistisch thema.  Met het lanceren van het idee van de actieve welvaartsstaat schoof de partij wel degelijk een duidelijk project naar voor.  Het onderliggend idee was dat zeer traditionele socialistische politieke doelen zoals goede werkloosheidsuitkeringen, goede pensioenen en een goede terugbetaling van medische kosten in de vergrijzende toekomst enkel mogelijk waren als er voldoende mensen aan het werk gingen of bleven.  Concreet werd de lat op 70% gelegd conform de Lissabondoelstellingen voor de arbeidsmarkt die in 2000 op Europees niveau werden afgesproken.  In België lag de werkzaamheidsgraad op dat ogenblik op 60%.    De historische waarheid is dat deze basisanalyse nooit echt gedragen is door de brede socialistische, laat staan linkse beweging.  Hoewel Groen (toen nog Agalev) lid was van de paarse coalitie waarvan de actieve welvaartstaat een hoeksteen van het beleid was, heeft de partij de aversie t.a.v. de actieve welvaartstaat nooit onder stoelen of banken gestoken.  Maar ook de bredere socialistische beweging is in deze nooit gevolgd.  Hier was sprake van een gebrek aan moed en leiderschap.  Er is nooit geïnvesteerd in het vertalen van deze principes naar de basis.  Men had b.v. meer kunnen uitleggen dat solidariteit niet alleen betekent dat je recht hebt op (liefst hoge) uitkeringen maar ook het zelf bijdragen aan de sociale zekerheid inhoudt.  Dit werd meest van al duidelijk toen de Paarse regering het Generatiepact naar voor schoof.  Het Generatiepact had als doel de dramatisch lage werkzaamheidsgraad van de 55 plussers in dit land op te krikken en was de logische consequentie van de uitbouw van de actieve welvaartsstaat.  Het stemmen van het Generatiepact zorgde voor een flinke knauw in de goede relaties tussen socialistische partij en de bredere beweging.  Dit is zeer bevreemdend als we weten dat het Generatiepact ook zorgde voor nieuwe middelen voor de sociale zekerheid en een verhoging van de uitkeringen.  Als zelfs dat als een linkse nederlaag wordt beschouwd is meteen duidelijk hoe diep de identiteitscrisis van links toen al zat.  Het beeld die de diepe malaise in de linkse beweging perfect illustreert zijn de ABVV militanten die op een SP.manifestatie hun rug keerden naar de SP.A politici.  Sindsdien is het met de partij niet meer goed gekomen.  De krisis van de bredere beweging had nu ook de partij aangetast.

In de traditionele analyse wordt de schuld voor het debacle bij de partij gelegd.  De actieve welvaartstaat en het Generatiepact worden in deze als niet linkse laat staan socialistische projecten of beleidsdaden beschouwd.  Het bevreemdende is wel dat er in de tussenperiode geen echte alternatieven naar voor zijn geschoven.   Het is wachten op een alternatief socialistisch project waar de pensioenen, de werkloosheidsuitkeringen en de medische kosten minstens gevrijwaard blijven.  Socialisten zoals Vandenbroucke en Vande Lanotte hadden tenminste de moed om op een ernstige manier te kijken naar de inkomsten van de sociale zekerheid.  Van Erik De Bruyn, Peter Mertens en andere hebben we dit nog niet gezien.  Zij maken er zich steevast van af dat de grote vermogens meer moeten worden belast.  Zo kunnen we het ook.  Zo lang dit soort gratuite beweringen de boventoon voeren is de linkse renaissance nog niet voor morgen.

Het gehele ideeëngoed van de actieve welvaartsstaat is wat mij betreft het meest vernieuwende en overtuigend socialistisch initiatief van de laatste decennia.  Dat de partij het niet verkocht kreeg aan de bredere beweging kan haar weliswaar verweten worden maar ze draagt daarbij zeker niet als enige verantwoordelijkheid.

(Deze column verscheen eerder in De Morgen)

Post a reaction

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Comments are welcome in English, French or Dutch. Only reactions by authors who have stated their full name and e-mail address will be published. No mention of e-mail addresses will be made on the website. We only require them to enable us to contact the writer of the reaction should this prove necessary. HRMblogs.com reserves the right to delete reactions that are not in conformity with the general conditions and code of behaviour of this website.

recent reactions
 
poll

    Should an employer facilitate the practice of the Ramadan at the workplace?

    View Results

    Loading ... Loading ...

 
 
categories
 
archive
 
Disclaimer

Everything posted on this website/blog is the personal opinion of the individual contributor and does not necessarily reflect the view of BizInfo/HRMblogs or its clients, nor the author respective employer or clients.