FR
 
STARTPAGE Blogs
 
 
De krokodillentranen over Belgisch werkloosheidssysteem
published by , on 28/12/2008

In een opmerkelijke bijdrage in de krant De Morgen (van 17//12/08) toont politiek commentator Walter Pauli zich een tevreden man over het afgesloten interprofessioneel akkoord (IPA). Volgens betrokkene betekent het zelfs een revolutie omdat na dertig jaar ‘schraalhans in de werkloosheid’ de uitkeringen eindelijk weer op een aanvaardbaar niveau worden gebracht. Onze werkloosheidsuitkeringen zijn nl. zo laag dat ze veeleer een variant op de OCMW-uitkeringen zijn dan een billijke verzekering tegen het onfortuin om zonder werk en dus zonder arbeidsinkomen te vallen. Dit laatste klopt als een bus. Niemand zal het in zijn hoofd halen om het huidige niveau van werkloosheidsuitkeringen royaal te noemen. Dat werkgevers pas recent tot deze ontdekking zouden zijn gekomen, zoals Pauli beweert, is onzin. Het betrokken opiniestuk beperkt zich vooral tot het ventileren van wat ongenoegen maar gaat helemaal niet op de vraag hoe het zover is kunnen komen.

Als de gemiddelde uitkering in België laag is (Europees scoren we rond het gemiddelde) dan is dit in elk geval niet te wijten aan het feit dat België als land te weinig middelen hiervoor uittrekt. Integendeel, op Denemarken na is er geen enkel Europees land dat beter doet. België besteedt 2,4% van het Bruto Nationaal Product aan uitkeringen, Denemarken haalt 2,7. Het Europees gemiddelde komt uit op 1,4. In deze cijfers zijn ook de uitkeringen voor brugpensioen meegenomen. Deze liggen in België en Denemarken vrij hoog. Maken we abstractie van deze uitkeringen dan komt België op de derde plaats na Nederland en Duitsland en net voor Denemarken. Voor een land met één van de grootste staatsschulden in de Europese Unie zeker geen slechte prestatie. Op macro niveau is er zeker geen sprake van schraalgans.

Waarom zijn de individuele uitkeringen dan zo pover?  Omdat België heel weinig selectiviteit aan de dag legt in zijn werkloosheidssysteem. Wie klaagt dat ons werkloosheidssysteem geen echte verzekering meer is heeft overschot van gelijk. Maar dan moet je daar natuurlijk wel de consequenties willen uit trekken. Dan moet je je vragen stellen of schoolverlaters die nooit hebben bijgedragen tot het systeem wel een uitkering moeten krijgen. En dan moet je zeker vragen stellen  bij de onbeperkte duur van werkloosheidsuitkeringen. Indien men kiest om weinig of geen selectiviteit toe te passen in het systeem komt het verzekeringsprincipe automatisch onder druk. Dit is precies wat er de voorbije decennia is gebeurd. Als Pauli bedroefd is omdat de individuele uitkeringen zo laag liggen zonder hierbij de noodzakelijke duiding te geven dan weent hij krokodillentranen.

Het gebrek aan selectiviteit is niet het enige probleem van ons werkloosheidssysteem. We zijn ook veel te laat gestart met het systematisch activeren van werkzoekenden. Toen Miet Smet in het midden van de jaren ’90 hiermee heel aarzelend wou beginnen werd ze weggehoond door de vakbonden en geboycot door de publieke bemiddelingsdiensten. Heel lang heeft de doctrine bij vakbonden en linkse partijen stand gehouden dat werklozen enkel en alleen slachtoffers van het economisch waren aan wie, in ruil voor een uitkering, vooral niets mocht worden gevraagd. Hen een goede uitkering geven gold als het toppunt van sociale politiek. Vreemd genoeg behoorde het opleiden en begeleiden naar een nieuwe job lange tijd niet tot de topprioriteiten.   Het is te danken aan de voormalige federale Minister van Werk Frank Vandenbroucke dat België dit onzalige pas uiteindelijk verlaten heeft. We zullen echter nog heel lang de negatieve gevolgen dragen van de vroegere beleidskeuze.   België telt in de Europese Unie nog steeds een bijzonder hoog aandeel langdurig werklozen. We behoren daar tot de slechtste leerlingen van de Europese klas.  De kans dat een werkloze in dit land weer werk vindt behoort in België tot de laagste van Europa.  Waarom beschouwt men dit gegeven nooit als sociaal onaanvaardbaar?  Kijken we naar de middelen die geïnvesteerd worden in actief arbeidsmarktbeleid dan doet België het op het eerste zicht niet zo slecht. België spendeert 0,9% aan actief arbeidsmarktbeleid tegenover 0,6% als gemiddelde voor Europa. Veel van deze middelen gaan echter naar directe jobcreatie. Beperken we ons  tot de uitgaven voor opleiding voor werkzoekenden dan zakt België opnieuw weg op de Europese ranglijst en moeten we alle relevante Europese landen weer laten voorgaan. Hier dient opgemerkt dat het Belgisch gemiddelde naar omlaag wordt gehaald door Wallonië en Brussel. Is het niet opmerkelijk dat Pauli zich daar niet druk in maakt, bij mijn weten ook vroeger niet?  Een goede uitkering is blijkbaar veel belangrijker dan een goede opleiding.

Als de individuele werkloosheidsuitkeringen in dit land modaal zijn dan heeft dit niet te maken met een gebrek aan sociale politiek of zelfs een tekort aan besteedde middelen. Het is te wijten aan historische fouten in het beheer en het inzetten van deze middelen.

(Deze column verscheen eerder in De Morgen)

Post a reaction

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Comments are welcome in English, French or Dutch. Only reactions by authors who have stated their full name and e-mail address will be published. No mention of e-mail addresses will be made on the website. We only require them to enable us to contact the writer of the reaction should this prove necessary. HRMblogs.com reserves the right to delete reactions that are not in conformity with the general conditions and code of behaviour of this website.

recent reactions
 
poll

    Should an employer facilitate the practice of the Ramadan at the workplace?

    View Results

    Loading ... Loading ...

 
 
categories
 
archive
 
Disclaimer

Everything posted on this website/blog is the personal opinion of the individual contributor and does not necessarily reflect the view of BizInfo/HRMblogs or its clients, nor the author respective employer or clients.