De werkloosheid blijft in Vlaanderen op een historisch laag peil. Deze daling komt ook de werkzoekenden van allochtone afkomst en de kortgeschoolde werkzoekenden ten goede. Tevens stellen we vast dat de werkzaamheidsgraad bij de 50 plussers geleidelijk toeneemt. Goed nieuws dus voor de zogenaamde “kansengroepen”, ware het niet dat dit beeld helemaal niet opgaat voor personen met een (arbeids)handicap.

Bij hen steeg de werkloosheid liefst met 5% t.o.v. vorig jaar. Hun werkzaamheidsgraad ligt 30% lager dan die van personen zonder functiebeperkingen. Daarmee scoren we ook uiterst zwak op de Europese ladder. Sterke economieën zoals Scandinavië, Nederland en Ierland weten heel wat meer personen met een handicap aan de slag te brengen. Eén en ander gaat dus perfect samen. De situatie hier is dan ook bijzonder schrijnend te noemen.

Het is maatschappelijk en menselijk onduldbaar dat personen die kunnen en willen werken, keer op keer de toegang tot de arbeidsmarkt ontzegd wordt… enkel omdat ze het “ongeluk” hebben te moeten kampen met een handicap. Dit is des te onbegrijpelijker gelet op de duizenden vacatures en de structurele schaarste op de Vlaamse arbeidsmarkt. Het lijkt dus of we met zijn allen stekeblind en potdoof zijn voor al dit onaangeboord talent. Door de competenties van al deze personen links te laten liggen, creëren we zelf een “economie met een handicap”.

Ik moet bekennen dat mijn ogen pas geopend werden toen ik na het VOKA-initiatief “Dineren in het donker” aan de praat geraakte met mijn blinde tafelbegeleidster. Zij had hogere studies, maatschappelijk werk, gedaan en bekloeg zich over het feit dat ze ondanks haar scholing geen
gepast werk vond. Haar competenties om met de juiste gevoeligheid en empathie in te spelen op vragen van klanten werden niet benut. Waarom kreeg ze geen kans in ons call center? En zie…vandaag doet ze dat tot grote tevredenheid van klanten en collega’s. Met de juiste focus op competenties kunnen we dus het tij keren.

En dit is noodzakelijk! Er zijn trouwens geen excuses meer voor bedrijven en organisaties om doof en blind te blijven voor het potentieel van deze doelgroep. Sedert 1 oktober is er een volledig nieuw ondersteuningspakket voor bedrijven op de markt gezet met de Vlaamse Ondersteuningspremie (VOP) die een forse en transparante loonkosttegemoetkoming inhoudt, met specifieke maatregelen voor aanpassingen aan de werkpost en een nieuwe vorm van individuele opleiding op de werkvloer.

Ook de gespecialiseerde diensten voor begeleiding en opleiding voor personen met een handicap kregen een nieuw kleedje zodat ze meer gericht de doelgroep kunnen toeleiden naar de arbeidsmarkt.

Nu ligt de bal bij de bedrijven om personen met een arbeidshandicap reële kansen te geven. Niet uit liefdadigheid, niet als “windowdressing” maar omdat ze inzien dat bij hen nog een rijkdom aan talent en menselijk kapitaal aanwezig is. Bedrijven mogen zich niet langer blind staren op de handicaps van deze personen want daardoor handicappen ze zichzelf.