FR
 
STARTPAGE Blogs
 
 
Op talent staat geen leeftijd
published by , on 29/09/2008

Einde van de zomer. Einde van de muziekfestivals. Wat leert ons een blik op de affiches?

TW Classic 2008. Top of the bill: The Police. Sting (56), Andy Summers (65) en Stewart Copeland (55) zetten de weide in lichterlaaie met klassiekers als ‘Message in a Bottle’, ‘Walking on the Moon’, ‘Can’t stand losing You’ en ‘Next to You’. Daarvoor hadden de 40.000 geëxalteerde fans een bijzonder energieke Iggy Pop (61) de versterkers zien beklimmen en brulden meer dan alleen ‘de mannen van Diest’ mee met ‘Matchbox Car’ en ‘Nothing on my radio’ van The Scabs. tijdens de editie van vorig jaar waren het onder andere John Fogerty (63) en Elton John (61) die het festival plat speelden.

Op Pinkpop Classic stalen de jaren ’60 – popgroep Manfred Mann’s, Earth Band, bestaande uit 60+ers, en UB 40 (of beter UB 50+?) de show. Marktrock Leuven zag de oudjes Raymond van het Groenenwoud, Polle ‘Pap’ Michiels en Jan Leyers de massa in beweging brengen. De 73-jarige Leonard Cohen was de trekpleister op het Cactusfestival. De affiche van de Lokerse Feesten voorzag een opeenvolging van ‘senioren bands’ met Sex Pistols, Kids, Status Quo en New York dolls. Ook ‘Greyce’ Jones sierde er de affiche. Zelfs op Pukkelpop, het festival voor het jonge volkje, vormde de 45+- club Metallica de hoofdact.

Het lijkt op zulke momenten evident dat er geen leeftijd staat op talent. Dat talent, net als wijn, er beter op wordt met de jaren. Maar mooie liedjes duren niet lang. Als de setlists zijn gespeeld en de muziek is verstomd, klinkt een ander geluid. Dan wordt 50-plussers die werk zoeken, diets gemaakt dat ze te oud zijn om te worden aangeworven, dat ze de investering of de meerkost niet meer waard zijn. Of dan krijgen 50-plussers die werken te horen dat ze weggerationaliseerd worden wegens gebrek aan flexibiliteit of frisse ideeën. Terwijl ze toegejuicht worden op het podium, moeten 50-plussers op de arbeidsmarkt vreemd genoeg elke dag knokken om te bewijzen dat ze getalenteerd zijn, dat ze wel degelijk ‘mee’ kunnen, dat ze nog veel te veel te bieden hebben om al te worden afgeschreven.

Overigens maken ouderen niet alleen op de festivalweide het mooie weer uit. Weinig dertigers hebben er bijvoorbeeld moeite mee om hun ouders uit de babyboomgeneratie in te schakelen voor flexibele en occasionele kinderopvang, om bij te springen als ze het zelf te druk hebben op het werk of als ze bijvoorbeeld naar de bioscoop trekken voor een film met pakweg Sharon Stone (50), Harisson Ford (66) of Anthony Hopkins (71). Dat vijftigers in de privésfeer en de vrije tijd een sleutelrol spelen en zelfs een voorbeeldfunctie vervullen, lijkt dus perfect aanvaardbaar, maar zodra de werkweek begint te lopen, maken bewondering en respect schijnbaar plaats voor minachting en afwijzing. Begrijpe wie begrijpen kan.

De depreciatie van de 50-plussers klinkt vandaag de dag als een grijsgedraaide langspeelplaat. Het is toch volkomen ‘insane in the brain’ dat dezelfde rekruteerders die op zaterdag niet genoeg kunnen krijgen van de riffs van een Keith Richards, zich tijdens selectiegesprekken een paar dagen later niet meer door gerijpte kwaliteit laten inspireren en geen oog meer hebben voor de competenties van de vijftigers die voor hen plaatsnemen.

Nochtans is het voor duurzaam ondernemerschap meer nog dan een luxe, een noodzaak geworden om maximaal de vruchten te plukken van de rijke ervaring, levenswijsheid en maturiteit die de grijze talentengolf te bieden heeft. als ze zelf over vijftig jaar nog willen bestaan, zullen bedrijven een prioriteit moeten maken van hun retentiebeleid en zonder vooroordelen het potentieel van de vergrijsde arbeidsreserve moeten verzilveren.

Misschien vormt de onlangs 50 geworden Madonna een voldoende inspiratiebron om elke hrmanager te overtuigen.

Reactions (2)
  • Wouter Gheysen says:

    Na het lezen van bovenstaand muzikaal stuk kreeg ik een gevoel van “vroeger was het allemaal beter.” De optredens van The Scabs, The Police zijn puur nostalgie. Het blijft goeie muziek maar het brengt geen toegevoegde waarde meer. Het is de muziek waar een generatie mee groot gebracht is, maar dat was de zwart-wit tv ook. Leuk om terug te zien of horen, herinneringen op te halen maar dan moeten we opnieuw verder. Nieuwe groepen komen op, de kleuren-tv zag het levenslicht,… alles evolueert.

    We moeten ook een onderscheid maken tussen de 50-plussers onderling, net zoals er een onderscheid is tussen Madonna en The Police. Terwijl Madonna zich op elke cd opnieuw uitvindt speelt The Police zijn klassiekers. Goeie muziek maar niet vernieuwend. Madonna slaagt er dan ook in voortdurend een nieuw publiek aan te trekken terwijl de Police al jaren voor hetzelfde publiek speelt.

    Ook de 50-plussers kan men opdelen tussen personen die al met één been in het pensioen staan en actieve 50-plussers die nog uitdagingen willen aangaan en nieuwe zaken willen uit proberen. Wat is een bedrijf met iemand die reikhalzend uitkijkt naar zijn pensioen? Terwijl iemand met ervaring die zijn ervaring wil delen en verder wil blijven evolueren wel aanbiedingen zal krijgen. Zijn rendement en toegevoegde waarde zal de hogere loonkost rechtvaardigen.

    Voor mij ligt dan ook een grote verantwoordelijkheid bij de 50-plussers zelf. Men kan klagen dat de HR-managers geen 50-plussers willen aannemen maar indien een 50-plusser kan zorgen voor een toegvoegde waarde dan zullen managers vlugger 50-plussers aannemen. De studio-ervaring van een 50-jarige muzikant kan een meerwaarde betekenen voor een jonge groep, maar dan moet die 50-plusser bereidt zijn om open te staan voor nieuwe invloeden en willen evolueren. Want als die muzikant enkel melodietjes uit de jaren 70 en 80 wil spelen dan zal hij niet aan de bak komen. Tenzij in coverbands natuurlijk.

  • Paul Vanmaldeghem says:

    Dat vijftigplussers niet aan de bak komen in onze bedrijven is een oud zeer en alom beweten!
    Het flauw excuus dat ze te duur zijn snijdt ook al lang geen hout meer.
    Het probleem ligt hem eenvoudig in het feit dat ze bij een eerste voorselectie al geweerd worden, talent of niet.
    Als je ziet dat de gemiddelde leeftijd in werving en selectiebedrijven rond 25 jaar schommelt, dan lijkt het meer dan moeilijk om de kandidatuur van een vijftiger op een objectieve manier te beoordelen.
    Ik heb niks tegen jonge mensen, maar op 25 jarige leeftijd ben je niet in staat om iemand met meer ervaring dan jouw eigen leeftijd te evalueren op zijn levenservaring.

    Net daar zit de kern van de zaak. Bedrijven werven liever jonge mensen aan omdat ze die veel gemakkelijker onder druk kunnen zetten dan ouderen. Ze heten gewillig te zijn en vooral flexibel. Maar dat ze op die leeftijd ook echte jobhoppers zijn, dat ontsnapt blijkbaar aan het oog van al dat managersgeweld.
    Zodoende investeren ze massa’s tijd en geld om mensen op te leiden en eens ze het vak onder de knie hebben zijn ze weg. Dit alles past perfect in de huidige bedrijfscultuur en denken op korte termijn. De huidige wereldcrisis toont nu net zo pijnlijk aan dat dit één van de hoofdoorzaken is waarom het allemaal zover is kunnen komen. Short term is dodelijk voor onze economie, het hele systeem gaat eronder door. Zowat elke boekhouder weet dat kwartaalresultaten natte vingerwerk is, zodoende kom je in een regelrechte virtuele wereld terecht. Alles wordt opgeblazen en opgesmukt om de koersen van de aandelen fictief hoog te houden. Gigantische bonussen worden eraan verdiend, zonder één enkele verantwoording te moeten afleggen voor de goede afloop.van deze avonturen. Geen wonder dat die sneltrein vroeg of laat zou ontsporen.

    Misschien kan de huidige crisis ons leren dat het hoog tijd wordt dat er een beetje gezond verstand terugkeert in onze bedrijven en instellingen. Gedaan met fictieve constructies waarvan we de rekening nu gepresenteerd krijgen.

    Laat levenservaring nu net één van die factoren zijn waarop gezond verstand is gebaseerd.

Post a reaction

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Comments are welcome in English, French or Dutch. Only reactions by authors who have stated their full name and e-mail address will be published. No mention of e-mail addresses will be made on the website. We only require them to enable us to contact the writer of the reaction should this prove necessary. HRMblogs.com reserves the right to delete reactions that are not in conformity with the general conditions and code of behaviour of this website.

recent reactions
 
poll

    Should an employer facilitate the practice of the Ramadan at the workplace?

    View Results

    Loading ... Loading ...

 
 
categories
 
archive
 
Disclaimer

Everything posted on this website/blog is the personal opinion of the individual contributor and does not necessarily reflect the view of BizInfo/HRMblogs or its clients, nor the author respective employer or clients.