Door Alain De Bruyne (Diversito)

Het woord tolereren heeft voor mij een negatieve bijklank. Het is een ‘voorlopig’ woord.
Zoiets van: “ik heb het niet graag, maar allé als ik niet anders kan dan zal ik het wel laten gebeuren maar O wee als er iets fout gaat dan … “ Eigenlijk is tolereren gewoon een valstrik. Ik zie het als de wachtkamer tot afkeuring.

Niemand wil trouwens getolereerd worden. Mensen willen geaccepteerd worden.

Momenteel zie je bij werkgevers een grote vorm van tolerantie naar ‘anderen’ . Het artikel : ‘Diversity Policies: Toothless Tigers?’ bewijst dit nog maar eens.  ‘A new study finds that three-fourths (76 percent) of global senior executives say their companies have one or no minorities among its top five executives, despite the fact that the majority of the companies (54 percent) have an official “diversity in the workplace” policy (see hreonline.com).

Dit is geen diversiteit. Dit is een diversiteitbeleid op korte termijn en zal dus ook niet werken op lange termijn waardoor we nooit de vruchten zullen kunnen plukken van een goed diversiteitbeleid. Het diversiteitbeleid dat deze mensen voeren is tolerantie in functie van hun cijfers.

Ik kan maar niet begrijpen waarom mensen (en zeker intelligente CEO’s) het moeilijk blijven hebben met het ‘andere’. Kan iemand mij dat uitleggen? Misschien is het omdat ze zich spiegelen aan de soms chaotische en moeilijke maatschappelijke gevolgen van de multiculturele samenleving en dat op één lijn zetten met diversiteit.

Als je een heel duidelijk kader hebt waarin kan gewerkt (gespeeld) worden dan is de diversiteit een enorme meerwaarde. Het houdt je als mens fris en oplettende en vooral minder etnocentrisch. Net deze competentie is hoognodig in deze steeds veranderende wereld, markt. Nogmaals, zelfs al heb je moreel moeite met de ‘andere’ naast jou, businesswise gezien is het een must. Tolereer die andere niet maar zie hem/haar als gelijke en kijk wat je ervan kan leren dat is professionalisme.