FR
 
STARTPAGE Blogs
 
 
Geeft iemand thuis?
published by , on 05/02/2008

De aanhoudende schaarste op de arbeidsmarkt dwingt bedrijven en intermediaire organisaties zoals uitzendbureaus en wervingskantoren, creatief en innovatief te zijn in hun strategieën om nieuwe medewerkers aan te trekken. Zij mogen niet langer het zekere voor het onzekere nemen want dan krijgen de kansengroepen (50 plussers, personen van allochtone afkomst, personen met een arbeidshandicap, vrouwen in “mannelijke beroepen”, kortgeschoolden) nooit de kansen die zij verdienen. terecht stelt Prof Luc sels (KuL) dat het activeren van kansengroepen slechts kan lukken indien de wervings- en selectiestrategieën afgestemd zijn op het profiel van deze groepen.

Zo domineren vandaag nog teveel jonge leeuwen de selectiepraktijken waardoor de kansen van oudere kandidaten gehypothekeerd worden. het wervingsgebeuren is ook nog vooral een witte aangelegenheid; veel kleur is er aan de ene kant van de tafel niet te zien. het moet duidelijk zijn dat het anders moet want anders halen we nooit de werkzaamheidnorm van 70 % zoals vooropgesteld in de Europese top van Lissabon; het behalen van deze norm is een noodzaak om onze welvaart veilig te stellen.

Ook de VdaB wordt geconfronteerd met de noodzaak om zijn activeringspraktijken aan te passen en te vernieuwen. We stellen immers vast dat 17% van de langdurig werklozen laaggeletterd is, dat in de grootsteden 10 à 20% van de laaggeschoolde jonge werklozen niet bereikt kunnen worden met de traditionele aanpak, dat in kansarme wijken veel langdurig werklozen het vertrouwen in zichzelf én de samenleving verloren hebben, dat één op vier werkzoekenden tussen 40 en 50 jaar kampt met ernstige medische, sociaal-psychische en uitsluitingsproblematieken. de keuze is duidelijk: ofwel geven we deze mensen op als potentiële arbeidskrachten, ofwel proberen we hen op een andere manier te bereiken en activeren. Wij kozen bewust voor een nieuwe aanpak: het vindplaatsgericht werven, een activeringsaanpak waarbij dienstverleningsorganisaties zelf de straat opgaan zelf hun “klanten” gaan opzoeken. Zo werd recent in twee kansarme buurten van Antwerpen
geëxperimenteerd met huis-aan-huisbezoeken.

Via deze actie brachten de werkwinkelpartners met steun van buurtorganisaties, de allochtone gemeenschappen, de armenverenigingen en het opbouwwerk de boodschap “werkt zoekt mensen” tot bij de buurtbewoners. het gaat hierbij niet om het “pamperen” van werkzoekenden noch over het stigmatiseren van bepaalde werkzoekenden; wel wou deze actie hen een duidelijk signaal brengen dat we geen talenten waar ze ook wonen, links laten liggen. dat er ook voor hen kansen op werk zijn.

Wat leert nu dit experiment? het belangrijkste leereffect bleek te zijn dat alle werkwinkelconsulenten een beter zicht kregen op de reële leefwereld van de kansengroepen. door deze bezoeken konden zij zich verplaatsen in de positie van deze groepen omdat zij ook nieuwe herkenningspunten waarnamen. illustratief maar niet uniek in dit verband is het verhaal van G., een langdurig werkloze lasser die zijn land ontvluchtte omdat hij er wegens zijn geloof gediscrimineerd werd. hij nodigde ons uitdrukkelijk uit bij hem thuis binnen te komen en deed ons zijn verhaal in gebroken Nederlands van niet gekregen én gemiste kansen op werk terwijl wij door zijn vrouw gastvrij verwend werden met koffie, koeken, pralines en….mosselen. tijdens zijn verhaal tuurde hij vaak naar buiten om het einde van de schooltijd in ‘t oog te houden. hij wilde immers dat wij zeker zijn kinderen zagen, twee jongens, perfect nederlandstalig, goed opgevoed, een goed rapport; de ene wou dokter worden, de andere politieagent. Je zag dat in zijn jongens zijn toekomst lag en dat hij werk vroeg – dag of nacht – om de droom van zijn kinderen te kunnen waarmaken.

Op dat moment werd de werkloze G. voor ons herkenbaar als een bezorgde ouder. ik ben ervan overtuigd dat we hem nooit zo zagen als hij de werkwinkel of het uitzendkantoor binnenstapte. de open deur die G. voor ons openhield, mogen we dan ook niet dichtklappen. er staan geen drie wijzen uit het Oosten met goud, wierook en mirre voor de deur van de arbeidsmarkt maar wel nog duizenden kandidaat-werkers die reeds lang uit het Oosten en het Zuiden naar België zijn gekomen met schalen vol onbenutte talenten. Geeft iemand thuis als zij op deze deur aankloppen?

Post a reaction

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Comments are welcome in English, French or Dutch. Only reactions by authors who have stated their full name and e-mail address will be published. No mention of e-mail addresses will be made on the website. We only require them to enable us to contact the writer of the reaction should this prove necessary. HRMblogs.com reserves the right to delete reactions that are not in conformity with the general conditions and code of behaviour of this website.

recent reactions
 
poll

    Should an employer facilitate the practice of the Ramadan at the workplace?

    View Results

    Loading ... Loading ...

 
 
categories
 
archive
 
Disclaimer

Everything posted on this website/blog is the personal opinion of the individual contributor and does not necessarily reflect the view of BizInfo/HRMblogs or its clients, nor the author respective employer or clients.