FR
 
STARTPAGE Blogs
 
 
Witter dan wit
published by , on 08/10/2007

Onlangs kreeg ik een zeer interessante reactie op een van de eerder verschenen columns. Volgens de zaakvoerder van een kleine onderneming in de financiële sector zijn bedrijven niet langer op zoek naar ‘de witte raaf’ die net de schoolbanken achter zich heeft gelaten. Neen, volgens de man is echt talent al aan de slag, en dan nog wel bij je belangrijkste concurrenten. Veel van zijn collega-werkgevers maken er een sport van om net die mensen bij hem weg te halen die een paar jaar ervaring hebben opgedaan op zijn kosten. De nieuwe witte raaf is dus witter dan wit…

Alle middelen zijn daarbij toegestaan. Kandidaat-werknemers worden bedolven onder bijkomende extralegale voordelen, mogen hun anciënniteit overdragen, krijgen een mooie bonus of zien hun loon sterk opgewaardeerd. De reden ligt nogal voor de hand: hun nieuwe werkgever hoopt maar wat graag dat met de raaf ook zijn klantenportefeuille van nest ruilt. Niets menselijks is ons, ondernemers, vreemd zo blijkt. En eigenlijk heb ik daar niets op tegen. Dat hoort er bij.

Maar, toegegeven, het resultaat is soms pervers. Zo blijkt ervaring een erg relatief begrip. De collega’s, die vaak het klassieke traject doorlopen hebben en al tien jaar hard aan de weg timmeren, moeten soms met lede ogen toezien dat de nieuwkomer beter betaald wordt en, in de ergste gevallen, het nog voor het zeggen krijgt ook… “Dat maakt hen op hun beurt voer voor headhunters,” redeneert de verbolgen lezer.

Conclusie? Net als alle andere sectoren is ook de rekruteringssector niet onfeilbaar. Ethiek is niet aan iedereen besteed. Zelf werk ik altijd met het grootste respect voor kandidaten en bedrijven. Al was het maar omdat ook de verliezende partij, als die al bestaat, mogelijk op mijn diensten beroep wil doen. Maar naast witte raven, telt de wereld ook heel wat zwarte kraaien. Headhunters zijn daarbij vaak kop-van-jut. Dat ze evenwel per definitie de grootste zondaars zouden zijn, is wat kort door de bocht. De waarheid is wit noch zwart, maar altijd grijs, héél grijs.

Zo kreeg ik onlangs, voor de zoveelste keer, een boze mail van een personeelsdirecteur die me liet verstaan dat hij het niet kon appreciëren dat de mensen in zijn bedrijf door ons benaderd werden. Volgens hem waren we wel erg laag gevallen. Eigenlijk grappig en triest tegelijkertijd, want datzelfde bedrijf werkt al jaren met een aantal grote headhunters. Die benaderen zeer systematisch mensen in concurrerende bedrijven. En ik kan het weten, want ik werk vaak in onderaanneming voor diezelfde headhunters. Een headhunter iemand laten benaderen voor jouw bedrijf mag dus wel, maar het omgekeerde absoluut niet. Wie zonder zonde is…

(Deze column verscheen eerder in De Tijd)

Reactions (1)
  • Marc Ernst says:

    Je raakt hier een interessant punt aan: de discrepantie tussen woorden en daden van de HR-professionals. En bij uitbreiding: het verschil tussen retoriek en praktijk in het HR-vlak. In de wetenschappelijke literatuur stelt men daarom regelmatig dat HRM vooral een professie is van overtuigingen en aspiraties, eerder van ‘soll’ dan van ‘ist’.

    Je voorbeeld is treffend: headhunters inschakelen maar boos zijn en het schandalig vinden als direct searchers/koppensnellers – hopelijk anderen dan die waar men zelf beroep op doet- zijn eigen medewerkers benaderen

    En wat te vinden van het volgende veel voorkomende euvel: steen en been klagen over sollicitanten die niet komen opdagen op sollicitatieafspraken, maar zelf in toenemende mate zijn kat sturen naar een seminar/congres waarvoor men ingeschreven is. Voor drie recente HR-activiteiten (event Arinso, congres Securex, seminar HR Tribune) bedraagt het aantal niet ‘opgedaagden’, ondanks inschrijving en in sommige gevallen zelf betaling, tussen 30 en 50 procent !.

    Ook HRMinfo kent (en betreurt !) het fenomeen, al mogen we (voorlopig ?) niet klagen: voor de laatste iRamblas-offline (zie http://www.HRMinfo.net/iRamblas-offline, voor de inhoud én de foto’s) noteerden we 16 % absenteïsme.

    Was ik katholiek, ik zou zeggen: het verschijnsel van de spinter in het oog van de andere opmerken maar niet de balk zien in zijn eigen oog. Ik hou het bij de vaststelling dat enige schizofrenie de HR-professional blijkbaar niet vreemd is.

    P.S.. Inge, niet malen om wat boze mails van personeelsdirecteurs. Ik ken het gegeven :-) Al valt dat eigenlijk best wel mee en zijn ze altijd het gevolg van een of ander standpunt of een revelatie van me in een artikel of blogpost. Ik kan daar mee leven. Het is immers niet mijn ‘missie’, laat staan levensdoel, om iedereen naar de mond te praten of te plezieren. Maar dit volledig terzijde.

Post a reaction

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Comments are welcome in English, French or Dutch. Only reactions by authors who have stated their full name and e-mail address will be published. No mention of e-mail addresses will be made on the website. We only require them to enable us to contact the writer of the reaction should this prove necessary. HRMblogs.com reserves the right to delete reactions that are not in conformity with the general conditions and code of behaviour of this website.

recent reactions
 
poll

    Should an employer facilitate the practice of the Ramadan at the workplace?

    View Results

    Loading ... Loading ...

 
 
categories
 
archive
 
Disclaimer

Everything posted on this website/blog is the personal opinion of the individual contributor and does not necessarily reflect the view of BizInfo/HRMblogs or its clients, nor the author respective employer or clients.